Η αφόρητη γλώσσα-σώμα IV

Η άφιξη του κουτιού των μελισσών 

Το παρήγγειλα, ατόφιο ξύλινο κουτί
τετράγωνο σαν έδρα κι ασήκωτο σχεδόν.
Θα μπορούσα να το πω φέρετρο νάνου
ή τετράγωνου μωρού
άχρηστο θα 'ταν δίχως να κάνει θόρυβο.

Το κουτί είναι κλειδωμένο, επικίνδυνο.
Πρέπει να μείνω ολονυχτίς πλάι του
και δεν μπορώ να κρατηθώ μακριά του.
Δεν έχει παραθυράκια, έτσι δεν μπορώ να δω τι υπάρχει μέσα.
Υπάρχει μόνο ένα μικρό διχτυωτό πλέγμα, αδιέξοδο.

Βάζω το μάτι μου.
Είναι σκοτεινά, ολοσκότεινα,
σμάρι αφρικάνικων χεριών
ασήμαντο και συρρικνωμένο να εξέλθει,
μαύρο στο μαύρο, θυμωμένα σκαρφαλώνει.

Πώς θα το ελευθερώσω;
Κι απ' όλα ο θόρυβος με τρομοκρατεί περισσότερο,
οι ακατάληπτοι συλλαβισμοί.
Θυμίζουν ρωμαϊκό όχλο,
ασήμαντοι χωριστά, αλλά Θεέ μου, είναι όλοι μαζί!

Αφουγκράζομαι τους οργισμένους Λατίνους.
Δεν είμαι ο Καίσαρας.
Απλά παρήγγειλα ένα κουτί με μανιακούς.
Μπορούν να επιστραφούν.
Μπορούν να πεθάνουν, δεν θα τους ταΐσω τίποτα, είμαι ο ιδιοκτήτης.

Αναρωτιέμαι πόσο πεινούν.
Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσαν να με ξεχάσουν
Ίσως αν ξήλωνα τις κλειδαριές και κάνοντας πίσω μεταμορφωνόμουν σε δέντρο.
Είναι το λάβουρνο, η ξανθιά του κιονοστοιχία, και τα μεσοφόρια της κερασιάς.

Θα μπορούσαν ολότελα να μ' είχαν αγνοήσει
μέσα στο σεληνιακό μου κοστούμι και το νεκρικό μου βέλο.
Δεν είμαι εγώ πηγή μελιού
έτσι γιατί να στραφούν απάνω μου;
Αύριο γλυκός Θεός θα γίνω, θα τους ελευθερώσω.

Το κουτί είναι απλώς προσωρινό.

Sylvia Plath
Μετάφραση: Γιάννης Αντιόχου 
"Εγχειρίδιο αυτοχειρίας", εκδ. Γαβριηλίδης (2019)