ΕΙΣΟΔΟΣ
Το σώμα κειτόταν μπρούμυτα.
Το σαγόνι σπασμένο, τα μαλλιά μια λασπωμένη μάζα ζυμωμένη στο πηγμένο αίμα.
Το πρόσωπο της κόκκινο, τα χέρια της κι αυτά.
Ντυμένη ολάκερη την αυτοκρατορική πορφύρα.
ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ
Η βασίλισσα πέθανε, ζήτω η βασίλισσα.
Η βασίλισσα πέθανε, στο δρόμο,
στο πεδίο της μάχης που δεν εγκατέλειψε ποτέ.
Η βασίλισσα πέθανε και μην την αγγίξετε.
Μην ψάχνετε ν' αντικρύσετε τη συντριμμένη όψη της.
Ούτε ένα οίκτου βλέμμα μη σύρετε πάνω στο σβησμένο βλέμμα της.
Είναι η βασίλισσα όλων σας των αμαρτιών.
Η ψυχή της έφτασε στις πόρτες του άπειρου, κι εκεί δεν υπάρχει θεός να την περιμένει.
ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ
Δεν είναι θάνατος ο αυτοακρωτηριασμός.
Δεν είναι θάνατος η αυτοκαταστροφή.
Θάνατος είναι ο έρωτας για το κάθε τι.
Το άγγιγμα στ' ακροδάχτυλα που σε αφανίζει.
Ο ξεσηκωμός που σε αφήνει ανερμάτιστο κι αγκυροβολημένο μες στα κύματα,
χωρίς καμίαν έγνοια αν ο κόσμος είναι απλός, ή αν έτσι απλώς εσένα σου μοιάζει.
ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ
Μάνα μου,
οι πληγές στους καρπούς των χεριών σου
είναι η ντροπή τους, είναι η τρέλα μας, είναι η αλήθεια σου.
Αδελφή μου,
στις κομμένες φλέβες σου τρέχει ακόμα το αίμα μιας αγάπης παντοτινής κι αδυσώπητης.
Της αγάπης που μας κάνει όλους αδέλφια σου,
που υπήρχε πριν από εμάς και που θα υπάρχει και μετά από εμάς.
Κόρη μου,
στη νεκρή καρδιά σου άνθισε ένα κόκκινο γαρύφαλλο,
όπως τότε που πρωτοπερπάτησες δίπλα μου κι άνθιζε μαζί μας όλη η γη.
Στα μαλλιά σου μπλεγμένα περιστέρια.
Η ακίνητη πλάτη σου είναι η ακυμάτιστη γαλάζια θάλασσα της Αλκυόνης.
ΣΚΗΝΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
Τα πόδια μόνο σου τσάκισαν
κι έπεσες στη γη με το πρόσωπο χάμω για να νεκροφιλήσεις τους δρόμους που σε ανάσταιναν.
Τα πόδια σου μόνο μπόρεσαν, πιο ψηλά δε σ' έφταναν.
Δεν ήσουν ποτέ όμορφη, τώρα είσαι απλά ο ευατός σου.
Το θάνατο τον κέρδισες την ώρα που ανοιγόταν η ζωή μπροστά σου βιβλίο άγραφο.
Σου χαρίστηκε αυτό που δε θα δοθεί ποτέ σε εμάς: η κόκκινη μπογιά που δε σβήνει.
ΕΞΟΔΟΣ
Κι έμεινε αυτό το πράγμα,
το λερωμένο, το φθαρτό της δικιάς μας ζωής,
το βουτηγμένο στο ψέμα, το ξύλινο, το φλύαρο,
που κάνει τη ζωή μας να εξατμίζεται και να χάνεται,
έμεινε για εσένα απόκοσμο κι αμάλαγο.
Αυτό το πράγμα το είχες κιόλας περισώσει αγκαλιάζοντάς το με τα ματωμένα σου δάχτυλα.
Ο θάνατος είναι επικοινωνία.
Ο θάνατος είναι εναντίωση.
Είναι αγκαλιά ο θάνατος.
Και μείναμε όλοι εμείς οι ζωντανοί, μόνοι, να απαγγέλουμε το πιο όμορφο ποίημα:
αυτό που ποτέ δε γράφτηκε.
----------
Πηγές έμπνευσης:
1. "Πάνω σε έναν ξένο στίχο" (Γιώργος Σεφέρης)
2. "Πρωινό άστρο" (Γιάννης Ρίτσος)
3. "Έκθεση αυτοψίας (Κατερίνα Γώγου)
4. "Προσευχή" (Μαρίνα Τσβετάγιεβα)
5. "Εσύ, Δόκτωρ Μάρτιν" (Ανν Σέξτον)
6. "Βροχοποιός" (Παύλος Παυλίδης)
7. "Κύκνειο άσμα" (Horror Vacui)
8. "Κάθε στιγμή (Τραγούδι στον ανεμο)" (Θοδωρής Δημητρίου)
9. "Χρόνια σιωπηλά" (Θοδωρής Δημητρίου)
10. "Porcelina" (Έρεβος)
11. "Η ώρα του stuff" (Παύλος Σιδηρόπουλος)
12. The crystal ship (The Doors)
13. "Η κυρία Ντάλογουεϊ" (Βιρτζίνια Γουλφ)
