Οι σαπισμένοι έρωτες, μοιάζουν με σταγόνες λερές
με καθρεπτισμένες αυταπάτες
Ο παγωμένος χορός στις εκβολές των ζοφερών χρησμών ,
των όρκων το βλεφάρισμα θα σιωπήσει
Στις προκυμαίες των λησμονημένων φεγγαριών
τα φαντάσματα πλανεμένα από υποσχέσεις ,
ξεκλειδώνουν τις πύλες του σφαγείου με ορμή
στις πληγές τους διάπλατα τα ροδοπέταλα ανθίζουν,
της μοίρας το παιχνίδι εγκαταλείπουν σακατεμένα,
στην πρωινή ομίχλη αναριγούν , στα φυλλώματα του άωρου θανάτου,
στο περιστύλιο της Αγάπης δεν αντιστέκονται άλλο, παραδίνονται και αυτοκτονούν.
Κι όμως επιμένουν πεινασμένα να ‘ρχονται, κρυφά σαν το αγιάζι
με θέρμη αστάλαγη, να αγκαλιάσουν της καρδιάς τα πονεμένα χείλη
Απαγγέλουν της απαντοχής το θάλπος, εκεί βαθιά στης μνήμης τα σκοτάδια
τα κειμήλια της ματιάς σου ακόμα ανασαίνουν
Στο παλίμψηστο μανδύα του πεπρωμένου, αναταράζονται ξανά τα αστροδίαιτα νερά της Αφροδίτης
Κι οι σταγόνες λερές βαπτίζονται στη νέα θρησκεία του κορμιού σου
Σαν το τυφλωμένο φίδι από την ασιτία, δαγκώνει την ουρά του αμετανόητα,
έως το σπασμό της ύστατης στιγμής, όταν με μάτια μεθυσμένα από έρωτα θα ξεψυχά.
Χρήστος Μπαρτζουλιάνος
(Πηγή: https://www.fractalart.gr/poiimata-xristos-mpartzoylianos/)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου