Κεφάλαιο τέταρτο
Στον αδερφό της τον Σταύρο έτρεξε η Μαρία για να του πει τα νέα. Ήταν έγκυος, κι ο Ευθύμης έλειπε ήδη ένα μήνα στην Ορεστιάδα.
Δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί ή να τρομάξει. Μάλλον χαιρόταν, επειδή ένιωθε επιτέλους νικήτρια. Ένιωθε ότι επιτέλους ο Ευθύμης θα καταλάβαινε ότι εκείνη ήταν το πεπρωμένο του, ότι επιτέλους θα ανήκαν ο ένας στον άλλο.
Καλά περνούσαν, δεν είχε παράπονο η Μαρία από τον Ευθύμη. Την πρόσεχε, τη φρόντιζε, την επιθυμούσε ερωτικά ή τουλάχιστον ήταν πάντα δεκτικός στα δικά της ερωτικά χάδια. Ήταν όμως και στιγμές που ένιωθε ότι δίπλα της έστεκε μόνο ένα άδειο κορμί, περίπου σαν μαρμάρινο άγαλμα, κρύο κι άχρωμο.
Δεν ήταν ότι επιθυμούσε να γίνει μάνα. Επιθυμούσε να έχει τον Ευθύμη δικό της. Πώς γίνεται, όμως, να κατοχυρώσεις στην ιδιοκτησία σου έναν άλλον άνθρωπο; Κι ακόμα χειρότερα, πώς γίνεται να ελπίζεις στην υπογραφή ενός συμβολαίου κτήσης ποντάροντας σε μια αμέτοχη κι ανυποψίαστη παιδική ψυχή;
Ο αδερφός της δεν τη λυπήθηκε καθόλου. Η "φιλία" του με τον Ευθύμη κρατούσε πολύ περισσότερο από τον ένα χρόνο που κρατούσε η ερωτική σχέση της αδερφής του μαζί του. Δε γινόταν να την αφήσει να φέρει στον κόσμο το παιδί αυτό. Ο πατέρας αυτής της μπάλας κυττάρων που αυξανόταν στη μήτρα της Μαρίας με φρενήρεις ρυθμούς, θα είχε την ίδια ερωτική επιθυμία και για τη Μαρία και για τον αδερφό της Μαρίας.
"Μη στενοχωριέσαι, είσαι νέα, θα έχεις κι άλλες ευκαιρίες", της είπε ο γιατρός μόλις συνήλθε από τη νάρκωση. Μόνη της πήγε στο νοσοκομείο, μόνη της ετοίμασε τα χαρτιά για το Παρίσι κι έφυγε χωρίς να ξαναμιλήσει ούτε στον Ευθύμη ούτε στον αδερφό της.
Κάπως έτσι πλήρωσε μάλλον τη ματαιοδοξία της. Γιατί ο έρωτας, εκτός όλων των άλλων, είναι συναίσθημα ματαιόδοξο. Κι αυτό ήταν το σφάλμα της Μαρίας.
Στο Παρίσι επισκέφθηκε έναν άλλο γυναικολόγο και του ζήτησε να της συνταγογραφήσει αντισυλληπτικά. Αργότερα του ζήτησε να της τοποθετήσει σπιράλ, έτσι που να μη χρειαστεί ποτέ ξανά κανένας άλλος γιατρός να της πει "μη στενοχωριέσαι".
Το γλυπτό που ο Ευθύμης δεν θέλησε να μάθει να σμιλεύει, το γλυπτό αυτό έγινε τελικά άγαλμα σμιλεμένο από την εξομολόγηση του Σταύρου και την επέμβαση του γυναικολόγου.
Κι ήταν όμορφο, όπως όμορφα είναι όλα τα αγάλματα, γιατί όλα τους είναι απαλλαγμένα από κάθε είδους ανθρώπινο πάθος ή επιθυμία και άρα ατέλεια.
Επίλογος
Λίγους μήνες μετά το θάνατο του "Ευθύμη", ο "Σταύρος" ζήτησε από την "Δέσποινα" μια μικρή φωτογραφία ταυτότητας του θείου της, που εκείνη κουβαλούσε στο πορτοφόλι της. Ήθελε να χρησιμοποιήσει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του για την απεικόνιση του Αγίου το όνομα του οποίου είχε ο συχωρεμένος σύντροφός του.
Στον αδερφό της τον Σταύρο έτρεξε η Μαρία για να του πει τα νέα. Ήταν έγκυος, κι ο Ευθύμης έλειπε ήδη ένα μήνα στην Ορεστιάδα.
Δεν ήξερε αν έπρεπε να χαρεί ή να τρομάξει. Μάλλον χαιρόταν, επειδή ένιωθε επιτέλους νικήτρια. Ένιωθε ότι επιτέλους ο Ευθύμης θα καταλάβαινε ότι εκείνη ήταν το πεπρωμένο του, ότι επιτέλους θα ανήκαν ο ένας στον άλλο.
Καλά περνούσαν, δεν είχε παράπονο η Μαρία από τον Ευθύμη. Την πρόσεχε, τη φρόντιζε, την επιθυμούσε ερωτικά ή τουλάχιστον ήταν πάντα δεκτικός στα δικά της ερωτικά χάδια. Ήταν όμως και στιγμές που ένιωθε ότι δίπλα της έστεκε μόνο ένα άδειο κορμί, περίπου σαν μαρμάρινο άγαλμα, κρύο κι άχρωμο.
Δεν ήταν ότι επιθυμούσε να γίνει μάνα. Επιθυμούσε να έχει τον Ευθύμη δικό της. Πώς γίνεται, όμως, να κατοχυρώσεις στην ιδιοκτησία σου έναν άλλον άνθρωπο; Κι ακόμα χειρότερα, πώς γίνεται να ελπίζεις στην υπογραφή ενός συμβολαίου κτήσης ποντάροντας σε μια αμέτοχη κι ανυποψίαστη παιδική ψυχή;
Ο αδερφός της δεν τη λυπήθηκε καθόλου. Η "φιλία" του με τον Ευθύμη κρατούσε πολύ περισσότερο από τον ένα χρόνο που κρατούσε η ερωτική σχέση της αδερφής του μαζί του. Δε γινόταν να την αφήσει να φέρει στον κόσμο το παιδί αυτό. Ο πατέρας αυτής της μπάλας κυττάρων που αυξανόταν στη μήτρα της Μαρίας με φρενήρεις ρυθμούς, θα είχε την ίδια ερωτική επιθυμία και για τη Μαρία και για τον αδερφό της Μαρίας.
"Μη στενοχωριέσαι, είσαι νέα, θα έχεις κι άλλες ευκαιρίες", της είπε ο γιατρός μόλις συνήλθε από τη νάρκωση. Μόνη της πήγε στο νοσοκομείο, μόνη της ετοίμασε τα χαρτιά για το Παρίσι κι έφυγε χωρίς να ξαναμιλήσει ούτε στον Ευθύμη ούτε στον αδερφό της.
Κάπως έτσι πλήρωσε μάλλον τη ματαιοδοξία της. Γιατί ο έρωτας, εκτός όλων των άλλων, είναι συναίσθημα ματαιόδοξο. Κι αυτό ήταν το σφάλμα της Μαρίας.
Στο Παρίσι επισκέφθηκε έναν άλλο γυναικολόγο και του ζήτησε να της συνταγογραφήσει αντισυλληπτικά. Αργότερα του ζήτησε να της τοποθετήσει σπιράλ, έτσι που να μη χρειαστεί ποτέ ξανά κανένας άλλος γιατρός να της πει "μη στενοχωριέσαι".
Το γλυπτό που ο Ευθύμης δεν θέλησε να μάθει να σμιλεύει, το γλυπτό αυτό έγινε τελικά άγαλμα σμιλεμένο από την εξομολόγηση του Σταύρου και την επέμβαση του γυναικολόγου.
Κι ήταν όμορφο, όπως όμορφα είναι όλα τα αγάλματα, γιατί όλα τους είναι απαλλαγμένα από κάθε είδους ανθρώπινο πάθος ή επιθυμία και άρα ατέλεια.
Επίλογος
Λίγους μήνες μετά το θάνατο του "Ευθύμη", ο "Σταύρος" ζήτησε από την "Δέσποινα" μια μικρή φωτογραφία ταυτότητας του θείου της, που εκείνη κουβαλούσε στο πορτοφόλι της. Ήθελε να χρησιμοποιήσει τα χαρακτηριστικά του προσώπου του για την απεικόνιση του Αγίου το όνομα του οποίου είχε ο συχωρεμένος σύντροφός του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου