Μνήμα Ι

Αυτήν έπρεπε να τη σκοτώσει. Ήταν έξυπνος, την είχε καταλάβει από την αρχή.
Αυτή η γυναίκα θα ήταν τόσο καταδική του που θα γινόταν η καταδίκη του.

Και γι' αυτό έπρεπε να βιαστεί.
Πριν τον σκοτώσει εκείνη.
Δεν μπορούσε να το ρισκάρει.
Δεν είχε δικαίωμα να το ρισκάρει.

Πνιγμένος στην ντροπή και στις τύψεις, την ερωτεύθηκε ξεδιάντροπα.
Δεμένος πισθάγκωνα, την αγάπησε απελευθερωμένος.
Αλλά έπρεπε να τη σκοτώσει, για να μπορέσει να συνεχίσει τη ζωή του πεθαμένος κι (αν)ελεύθερος.

Της έσφιξε το λαιμό με τα χέρια που μόνο εκείνη ήξερε να λατρεύει, έτσι που να μπορεί να βλέπει τα μάτια της.

Την έθαψε για να μπορεί να τη θυμάται για πάντα.

Στον τάφο της έγραψε:

"Ενθάδε κείται το αδιέξοδο που ήταν η μόνη μου διέξοδος.

Μη με σχωρνάς ποτέ, μα να με μνημονεύεις πάντα,

           Ο ψεύτης που δεν έλεγε ποτέ ψέματα."