Ο οικογενειάρχης Ηλίας Πετρίδης

Ο Αθανάσιος Πετρίδης ο νεότερος γεννήθηκε ενόσω και οι δυο γονείς του ασκούσαν τη δικηγορία.

Δυο χρόνια μετά, ο Ηλίας Πετρίδης ξεκίνησε ταχύρρυθμες σπουδές στο marketing, σε ιδιωτικό κολλέγιο. Οι ώρες που έλειπε από το σπίτι αυξήθηκαν, γεγονός το οποίο δε φαινόταν να διαφέρει και πολύ από τις ώρες παρουσίας του στο σπίτι, κλεισμένος καθώς ήταν στο γραφείο του κι ευτυχισμένος ανάμεσα στην προώθηση πωλήσεων και στις δικογραφίες.

Ο Αθανάσιος Πετρίδης ο νεότερος θα μπορούσε να είναι ένα δύστροπο, αντικοινωνικό πλουσιόπαιδο που μεγάλωνε με τους καλύτερους παιδαγωγούς κι έβλεπε τους γονείς του ελάχιστα. Αντίθετα, ο Αθανάσιος Πετρίδης ο νεότερος μεγάλωνε και γινόταν ένα παιδί έξυπνο και πειθαρχημένο.

Όταν ο Αθανάσιος Πετρίδης ο νεότερος ήταν πέντε, γεννήθηκε η αδερφή του, η Πηνελόπη-Αιμιλία Πετρίδου.

Η Πηνελόπη-Αιμιλία Πετρίδου δε θα μπορούσε να είναι τίποτα άλλο από αυτό που ήταν: ένα παιδί διαφορετικό από τα υπόλοιπα της ηλικίας της.
Την ενοχλούσαν τα δυνατά φώτα, διαμαρτυρόταν συνεχώς ότι τα ρούχα της της προκαλούσαν φαγούρα και διέκοπτε τις συζητήσεις των γονιών της με φωνές κατηγορώντας τους ότι κάνουν πολλή φασαρία.
Προτιμούσε να περνάει όλη την ημέρα στο δωμάτιό της, με τα παντζούρια κλειστά.
Η τηλεόραση, η κίνηση στους δρόμους, οι πολυσύχναστοι χώροι την εκνεύριζαν.

Κάθε βράδυ, την ώρα του φαγητού, ώρα που ο Ηλίας Πετρίδης επεδείκνυε την ταυτότητα του συζύγου-οικογενειάρχη - χωρίς πομπώδεις και καταλυτικές παρεμβάσεις στις αποφάσεις επί των οικογενειακών υποθέσεων φυσικά - απλά και μόνο δίνοντας το παρόν, η Πηνελόπη-Αιμιλία Πετρίδου τακτοποιούσε σε νοητές παράλληλες γραμμές το πηρουνάκι, το κουταλάκι και τη χαρτοπετσέτα της. Κάθε φορά που έτρωγε μια μπουκιά τα επέστρεφε στη θέση τους για να τα ξαναπιάσει μετά από λίγο μόλις κατάπινε.

Η Αντιγόνη Δουράκη-Πετρίδου εγκατέλειψε τη δικηγορία αμέσως μόλις η κόρη της διαγνώστηκε με σύνδρομο Asperger. Βιοποριστική ανάγκη για εργασία δεν είχε, τα εισοδήματα του συζύγου της έφταναν και με το παραπάνω. Την ίδια εποχή, ο Ηλίας Πετρίδης αποφάσισε να επεκτείνει την εταιρεία του εγκαινιάζοντας τα γραφεία στη Θεσσαλονίκη κι αναλαμβάνοντας την προώθηση προϊόντων στις γειτονικές χώρες των Βαλκανίων.

Η Πηνελόπη-Αιμιλία Πετρίδου, στο μεταξύ, δεν είχε ούτε ένα φίλο, συζητούσε ελάχιστα και μόνο με τη μητέρα της για τις βασικές καθημερινές της ανάγκες. Οποιαδήποτε άλλη συναναστροφή με οποιονδήποτε άλλον της προκαλούσε άγχος. Μπορούσε όμως να μονολογεί για ώρα σε εντυπωσιακά άπταιστα ελληνικά για την ηλικία της κι έδειχνε να μη βρίσκει καθόλου εκνευριστικό τον ήχο του πιάνου, του σόλο πιάνου.

Αποφασίστηκε, με τη σύμφωνη γνώμη των επιστημόνων ψυχικής υγείας, να παρακολουθήσει μαθήματα πιάνου κατ' οίκον.
Σύντομα, η Πηνελόπη-Αιμιλία Πετρίδου κατάφερε να δώσει ένα μικρό ρεσιτάλ σε στενούς συγγενείς και φίλους των γονιών της κι αργότερα κανονίστηκε ένα λίγο μεγαλύτερο ρεσιτάλ σε μια σχολική γιορτή του Λυκείου του αδερφού της. Οι σπουδές της στο πιάνο προχωρούσαν θεαματικά, κι η σολίστ είχε ευτυχώς άγνοια του ταλέντου της γι' αυτό και μπορούσε να απολαμβάνει πραγματικά τη δημιουργικότητά της.

Με επόμενη γνώμη των επιστημόνων ψυχικής υγείας αποφασίστηκε ότι η Πηνελόπη-Αιμιλία Πετρίδου έπρεπε να αναλάβει τη φροντίδα ενός κατοικιδίου της επιλογής της. Κι εκείνη διάλεξε μια γάτα. Τα σκυλιά είναι απαιτητικά και θορυβώδη. Τα λοιπά πουλιά, κουνέλια, ποντίκια δεν είναι καν κατοικίδια. Διάλεξε, λοιπόν, ένα κατοικίδιο ήσυχο, πειθήνιο κι αυτόνομο. Ένα κατοικίδιο που δε ζητούσε βόλτες, μόνο φαγητό, ένα χάδι και λίγο παιχνίδι πού και πού. Αλλά που θα μπορούσε - όπως όλα τα ζώα - με εφόδιο το έμφυτο ένστικτο αυτοσυντήρησης, να τα αναζητήσει οπουδήποτε ή να ζήσει κερδίζοντας μόνο του το ελάχιστο των αναγκών του, το φαγητό , χωρίς τελικά να έχει ανάγκη τη φροντίδα ενός αφεντικού.

Η Πηνελόπη-Αιμιλία Πετρίδου επέλεξε ένα κατοικίδιο το οποίο επέλεξε την Πηνελόπη-Αιμιλία Πετρίδου χωρίς να την έχει ανάγκη.
Ακριβώς ό,τι δεν κατάφεραν ποτέ να κάνουν οι γονείς της, ακριβώς ό,τι δε θα κατάφερνε ποτέ να κάνει η ίδια.

(Συνεχίζεται...)