Η επιστροφή στο διαμέρισμα της πολυκατοικίας με τον αριθμό 9

Ο νοικάρης έφυγε μέσα Γενάρη.
Η απώλεια του εσόδου του ενοικίου ήταν η μικρότερη έγνοια της.
Ήταν, άλλωστε, συνηθισμένη στις ανα-απο-χωρήσεις.

Το σπίτι της, η ιδιοκτησία της, όπως συνήθως σε άριστη κατάσταση. Σα να πέρασε ο νοικάρης και να μην άγγιξε.
Με μια γρήγορη ανακαίνιση, τα ντουβάρια της ήταν σα να μην υπήρξε ποτέ νοικάρης.
Όλα επισκευάζονται κι επανέρχονται στην αρχική τους κατάσταση.
Οι τοίχοι μας, τα τείχη μας, τα σπίτια μας, οι ψυχές μας.

Τίποτα δεν της έλειψε από τη σύμβαση του ενοικιοστασίου. Ούτε η μηνιαία καταβολή του μισθώματος - δεν ήταν εξάλλου αυτό το είδος αναγνώρισης της ιδιοκτησίας που εκτιμούσε - ούτε η κατά συνθήκην απαγόρευση εισόδου στο προικώο της - ποτέ δε ζήτησε άδεια εισόδου ούτε της απαγορεύτηκε η είσοδος οπουδήποτε.
Η αποχή κι η εισβολή ήταν πάντα επιλογές ασύμβατες κι ασυμβίβαστες, υπαγορευμένες μόνο και μόνο από τις επιθυμίες του εκάστοτε ενοικιαστή.

Ο μόνος που της έλειψε ήταν ο θυρωρός της πολυκατοικίας στον αριθμό 9.
Βγήκε στη σύνταξη.
Δεν κατάλαβε πώς και γιατί.
Φαινόταν νέος ακόμα.

Συνηθισμένος στη "σταθερή απεμπόληση της ευτυχίας" αναμένοντάς την, φαίνεται, γέρασε πρόωρα. Και τώρα που αυτή επέστρεψε, εκείνος αποφάσισε να αποσυρθεί.

Μικρό το κακό.

Ποιος επαφίεται στις μέρες μας στην έγκαιρη παράδοση της φυσικής αλληλογραφίας;
Ποιος έχει ανάγκη από μια "καλημέρα" το πρωί;


Όλα ξεκίνησαν κάπως έτσι, πριν ένα χρόνο::

https://monhstonparadeiso.blogspot.com/2019/02/9.html?m=1

https://monhstonparadeiso.blogspot.com/2019/02/9_22.html?m=1

...όταν η επιστροφή κι η ιδιοκατοίκηση (του σπιτιού, του προικώου, της ιδιοκτησίας, της ψυχής μου) δεν υπήρχαν ούτε ως επιθυμία.