Επιστροφή στο σπίτι μου (αυτό στον αριθμό 9)

Πού είναι το σπίτι μου; Ερώτημα αναπάντητο για χρόνια.

Μια σύμπτωση, ένα τυχαίο συναπάντημα, ένας μοιραίος συγχρωτισμός κι η βαριά μπόχα νεκραΐλας του μέχρι πρότινος "σπιτιού" μου, έδωσαν την απάντηση.

Όχι, σπίτι μου δεν είναι τα λεπτομερώς περιγραφόμενα τετραγωνικά στο Ε9 μου.
Σπίτι μου είναι το διαμέρισμα όπου η κόρη μου γέλασε λέγοντας "η μαμά άρχισε να γίνεται αστεία!"

Σπίτι μου είναι η κατηφορίτσα που ο μικρός αδερφός μου έπεσε με το ποδήλατο και χτύπησε το κεφάλι του.

Σπίτι μου είναι η μυρωδιά των λουλουδιών στο πάρκο απέναντι από το μπαλκόνι μου, που κλείνει μέσα της όλη την παιδική μου ηλικία.

Σπίτι μου είναι τα βηματάκια της κόρης μου στα πεζοδρόμια που κάποτε πατούσαν τα δικά μου πατουσάκια.

Σπίτι μου είναι το βιβλιοπωλείο στη γωνία, απ' όπου ψώνιζα ως φοιτήτρια, και το οποίο με καλωσορίζει και πάλι στη γειτονιά - Μάρτη μήνα - και γιορτάζει μαζί μου αυτή την άνοιξη με ένα ποίημα στη βιτρίνα του.

Σπίτι μου είναι οι αναμνήσεις και τα αρώματα που δεν ξεθυμαίνουν.
Η παιδικότητα των οκτώ, των δεκαοκτώ, κι επιτέλους των τριάντα οκτώ ετών μου.

Δεν κατοικώ πουθενά, παρά μόνο στο μυαλό μου.
Κι εκεί έχεις αποκτήσει εσύ την πλήρη κυριότητα, με χρησικτησία.

----------

ΜΕΣ ΣΤΗ ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΪΝΟΥ

Μες στη διαφάνεια του πρωινού άνοιξα τα παράθυρά μου
Και σ' είδα απ' όλα τα σημεία χαρούμενη να κατεβαίνεις
Πλαγιά-πλαγιά τους ουρανούς, πλαγιά-πλαγιά τους λόφους
Σα νάρχεσαι από την πηγή κι' απ' την αρχή του κόσμου.
Κουδούνια και χαμόγελα σέρνει το φόρεμά σου
Που το φιλούν και το σηκώνουν οι αύρες στο γαλάζιο
Κι' είσαι παντού με μι' αγκαλιά τριαντάφυλλα που φέγγουν
Τις πέτρες χρωματίζοντας γύρω μου όταν βραδιάζει.
Μα όταν νυχτώνει, κλείνοντας τα τέσσερα παράθυρά μου,
Ενώ στο σκούρο θαλασσί παίρνουν να τρέμουν τ' άστρα,
Σμίγω έξω με το μέγα του σύμπαντος το φως σου
Λυώνοντας την εικόνα σου σε άχνινα συννεφάκια.
Κι ενώ κάτω από τη στέγη μου γέρνω το μέτωπό μου
Κι ακούω σκυμμένος του δικού μου κόσμου τις καμπάνες
Απ' έξω υπάρχεις εσύ φως, στερέωμα, ουρανός.

Νικηφόρος Βρεττάκος, από το "Το βιβλίο της Μαργαρίτας", 1949