"Είμαστε κάτι..."

Άπλωσε το χέρι κι έπιασε το κινητό του, χωρίς να σταματήσει δευτερόλεπτο να την πηδάει. Άγρια και ξεδιάντροπα, ελεύθερα, όπως ήξερε ότι της αρέσει.

"Θα πάρω τηλέφωνο τον Κωστή", της είπε,  κι εκείνη ίσα που πρόλαβε να ακούσει το όνομα "Κωστής" μέσα από τις κοφτές ανάσες του. Έκλεισε τα μάτια για να του δείξει ότι συμφωνεί, ενώ κόντευε να τελειώσει.
"Θέλω να σε ακούσει να χύνεις", συνέχισε εκείνος πλησιάζοντας το τηλέφωνο στο πρόσωπό της.
Κι ο Κωστής την άκουσε να χύνει, και της άρεσε.

Δεν είχε τέτοιες ντροπές η Κατερίνα. Εξάλλου, οι διπλανοί, κι οι από κάτω, κι οι από πάνω, και πιθανότατα ολόκληρη η πολυκατοικία, την είχαν ακούσει ήδη να χύνει τα βράδια που επισκεπτόταν τον Στράτο.

Ο Κωστής ήταν μαθητής του Στράτου. Δεκαοκτώ χρόνων ο πρώτος, σαράντα πέντε ο δεύτερος, είκοσι η Κατερίνα.
Κάθε Σαββατοκύριακο έπαιρνε το ΚΤΕΛ από την Αθήνα και πήγαινε να βρει το Στράτο. Πριν δυο χρόνια ήταν κι εκείνη μαθήτριά του στην ίδια πόλη. Κοντά του έμαθε στα δεκαοκτώ της πώς να λύνει ασκήσεις γεωμετρίας και στα είκοσί της πώς να διαβάζει Ελύτη, χωρίς να χάνει στίχο, ενώ εκείνος έχωνε τη γλώσσα του ανάμεσα στα πόδια της.

Τον Κωστή τον θαύμαζε πολύ ο Στράτος. Ήταν έξυπνο παιδί, ο καλύτερος μαθητής του, και νόστιμος.
Λίγο τον γνώριζε η Κατερίνα τον Κωστή, πήγαιναν στο ίδιο Λύκειο, συμμαθητής του μικρότερου αδερφού της.

"Αύριο το απόγευμα έχω ένα ιδιαίτερο. Θα λείψω για κάνα δίωρο", της είπε παίζοντας αδιάφορα με τη ρώγα της.
"Για να μην κάθεσαι μόνη, θα πω στον Κωστή να έρθει να σου κάνει παρέα. Όταν επιστρέψω, θέλω να μου πεις αν του άρεσε ο τρόπος που χύνεις."

Δεν ταράχτηκε καθόλου η Κατερίνα. Όμορφο παιδί ήταν ο Κωστής, κι αφού της το ζητούσε ο Στράτος θα το έκανε. Δεν ήταν και καμιά παρθένα. Ή μπορεί και να ήταν, μέχρι το βράδυ που έχυσε στο στόμα του Στράτου.

Ο Κωστής ήρθε στην ώρα του, του σέρβιρε καφέ. Κάθισαν στην κρεβατοκάμαρα, εκείνη στην άκρη του κρεβατιού κι εκείνος στην πολυθρόνα απέναντι. Από το βλέμμα του κατάλαβε ότι ήταν κι αυτός μιλημένος για το τι έπρεπε να κάνει. Από το αχνό χαμόγελό του κατάλαβε ότι τη γούσταρε.

Η Κατερίνα μαζεύτηκε, σηκώθηκε και τον έδιωξε ευγενικά. Όταν επέστρεψε ο Στράτος του είπε απλά, ντόμπρα και ντροπαλά:
"Δεν έγινε τίποτα. Είμαι ερωτευμένη μαζί σου."

Μετά από δυο εβδομάδες χώρισαν.

Έκανε μήνες να συνέλθει, αλλά ήξερε πια με βεβαιότητα ότι εκείνη ήταν ατόφια.
Οι υπόλοιποι όλοι σκόρπιοι, δωρητές οργάνων, δίχως ελπίδα να συγκεντρωθούνε.