Αχαρνών και Ηπείρου

Μια διασταύρωση στην πόλη που χωράει όλων των λαών τις κουλτούρες.
Σάββατο απόγευμα.

Τύχες φτιαγμένες από το μηδέν, όνειρα πραγματοποιημένα από το τίποτα.
Παρέες των τριών ή τεσσάρων σε κάθε γωνία μιλάνε σε μια γλώσσα ακατανόητη, όλοι όμως με την ίδια κουρασμένη ανακούφιση ευγνωμοσύνης στα πρόσωπά τους.

Ένας νεαρός ως είκοσι πέντε χρόνων στο απέναντι κουρείο φοράει αμάνικο μπλουζάκι τέλη Οκτώβρη και καμαρώνει στον καθρέφτη μαζί με το νέο του κούρεμα και τη μυϊκή του μάζα.

Κι οι κοπέλες με τις μαντήλες, πιο όμορφες από όλες εμάς με τα ακριβά φτιασιδώματα. Όλο τους το κορμί κρυμμένο από επιλογή κι όλη τους η ψυχή να ξεχειλίζει στο ολόγυμνό τους βλέμμα.

Μπαρμπέρικα, κρεοπωλεία, σουβλατζίδικα, παντοπωλεία, κι η καφετέρια "Ali Bara" δυο τετράγωνα πιο κάτω.
Στην τζαμαρία της πρόσοψης ευκρινές αυτοκόλλητο: "Εδώ βλέπετε την τάδε πλατφόρμα ιδιωτικής τηλεόρασης".
Μέσα, μια γουστόζικη τοιχογραφία της Πέτρας κι η ξινή μυρωδιά του καφενείου.
Η ίδια μυρωδιά που θυμάμαι από παιδί στο καφενείο του θείου μου στο χωριό. Ακαθόριστη.
Τελικά όλα τα καφενεία σε όλη τη γη θα πρέπει να μυρίζουν έτσι.

"Καθώς πρέπει" χώρος. Ο ιδιοκτήτης κομψός, με πουκάμισο ατσαλάκωτο. Βλέμμα αυστηρό, σκοτεινό κι ευγενικό. Φρύδια έντονα, ανυψωμένα, με γωνία στα μισά. Με σερβίρει άνοστο φτηνό καφέ σε πλαστικό.

Ό,τι ακριβώς επιθυμούσα.
Σε μια πόλη που χωράει όλους τους λαούς της γης, αλλά που εμένα, τώρα πια, με κάνει να μοιάζω παρείσακτη.