Η νεράιδα που ακτινοβολεί απελπισία

Βρωμόμυγα, σκατόμυγα, απ' αυτές τις πράσινες τις γυαλιστερές.
Ζουζουνίζω ακούραστα μήπως και με ακούσεις.
Αν με προσέξεις, ίσως και να φανώ τυχερή και να με σκοτώσεις.
Μα εσύ απλά κουνάς νευρικά τα χέρια γύρω από το κεφάλι σου και με ζαλίζεις, ενώ θα έπρεπε να σε ζαλίζω εγώ.
Κι έτσι δε μαθαίνω ποτέ αν προσπαθείς να διώξεις εμένα ή το παραμύθι που σε στοιχειώνει.
Σέρνω στα μικροσκοπικά μου πόδια όλα τα σκατά της γης.
Και τ' αμολάω στα μούτρα σου, γιατί έτσι σου ταιριάζει.
Κουβαλάω στα φτερά μου τις αλήθειες που αρνήθηκες και τις ανεμίζω μπρος στα μάτια σου για να με μισήσεις.
Χτύπα με, λιώσε με, να ξεχυθούν από μέσα μου δεκάδες σκουλήκια.
Για τέτοια είμαι.
Κι αν δε με λιώσεις, θα πεθάνω έτσι κι αλλιώς αύριο ή μεθαύριο.
Για τόσο είμαι.
Μη με λυπάσαι.
Είμαι ένα άχρηστο ενοχλητικό ζωύφιο φορτωμένο τη θλίψη που αρνείσαι.

Σου έχω νέα, μίστερ.
Η Τίνκερμπελ πέθανε.
Την έχεσα κι αυτή και πνίγηκε στα σκατά.