ΔΙΗΓΗΜΑ Ι

Κεφάλαιο ΙΙ: Η θεία Ρόζα

Βάσανα και φουρτούνες ξέσπασαν για τη γιαγιά Αναστασία όταν ο θείος Σπύρος γύρισε από την Ιταλία με αμορόζα.
Δυο μήνες σε Ρώμη, Νάπολη και Μιλάνο έκλεινε συμφωνίες για εξαγωγή των υφασμάτων των βιοτεχνιών Πετρόπουλου.

Επέστρεψε με ένα πολύ συμφέρον κοντράτο στην τσάντα του, και με τη θεία Ρόζα από το χέρι. Η θεία Ρόζα ήταν αφοπλιστικά όμορφη, βέρα Ιταλίδα, μορφωμένη, αλλά χωρίς προίκα και καθολική στο θρήσκευμα.
"Αιρετική" την ανέβαζε,  "ξεβράκωτη" την κατέβαζε η γιαγιά Αναστασία.

Στο τέλος, και μετά από μια γενναία δωρεά στην Ιερά Μητρόπολη Πατρών,  βαφτίσαμε με δόξα και τιμή τη θεία Ρόζα "Τριανταφυλλιά", την παντρέψαμε με τον θείο Σπύρο κι έτσι την κατάπιε η γιαγιά, αλλά δεν τη χώνεψε ποτέ.

Εγώ τη συμπαθούσα. Ήταν γλυκιά, το πρόσωπό της θύμιζε πορτρέτο της Αναγέννησης κι είχε ένα βλέμμα σα να τους συγχωρούσε όλους.
Μου άρεσε να κάθομαι μαζί της στην κάμαρά της. Με μάθαινε Ιταλικά, διαβάζαμε μαζί ποιήματα - είχε πολλά βιβλία η θεία Ρόζα. Δάντη, Μαντσόνι αλλά και Παβέζε και Σάμπα, όλα κρυφά από τη γιαγιά Αναστασία.
Η μεγάλη αγάπη της θείας Ρόζας, όμως, ήταν η ζωγραφική. Δίπλα της έμαθα ότι κίτρινο και μπλε μας δίνουν πράσινο, κίτρινο και κόκκινο μας δίνουν πορτοκαλί. Ζωγράφιζε υπέροχα, αλλά ήταν αναγκασμένη να ζωγραφίζει μόνο για τον εαυτό της και για εμένα.

Η κάμαρά της μύριζε πάντα τριαντάφυλλο. Μια μυρωδιά γλυκιά και λιγωτική.

Σαν πέρασαν δυο χρόνια που είχαν εγκατασταθεί μαζί μας στο τρίπατο ο θείος Σπύρος κι η θεία Ρόζα, η γιαγιά βρήκε καινούρια λέξη να μουρμουράει πίσω από την πλάτη της Ιταλίδας νύφης της: "στέρφα".

(Συνεχίζεται...)