"Εκτός", Βύρων Λεοντάρης (απόσπασμα)

Δεν είναι παρά μόνο μαύρα σημαδάκια στο χαρτί

ίχνη που άγνωστο αν οδηγούν σε μένα

αλλά συνάζονται και συνωστίζονται, διεκδικούν τον χώρο μου

          δε μου αφήνουνε λευκό

κι επαίρονται αναίσχυντα «εμείς γραφτήκαμε,

          θα μείνουμε. Εσύ έζησες, πεθαίνεις».

Ε όχι και όχι... Μου ’ρχεται να τα καταρραστώ

(...να μείνετε, να μείνετε εσαεί στη γέννα της γραφής

και να μην έχει ο παιδεμός σας τελειωμό

να σπαρταράτε σε κειμενικά δίχτυα και να ξεσκίζεστε

          απ’ τα τσιγκέλια των γραφίδων

να πετσοκόβεστε σε χειρουργεία παραναγνώσεων

πολύποδες να βγαίνουν απ’ τα σύμφωνά σας

και φλύκταινες να σκαν τα φωνήεντά σας

λήθη για σας να μην υπάρχει αλλά αιώνια αναπαραγωγή

          σε μνήμες ηλεκτρονικές

ατέλειωτο μαρτύριο αθανασίας...) Να τα καταρραστώ...

          Αλλά κλάμα μου κι αυτά δεν είναι;

If we could weep words...

Όμως τώρα το πρόβλημα ακριβώς είναι ότι κλαίμε λέξεις

          και δεν κλαίμε δάκρυα

Α, δάκρυα, πού είστε δάκρυά μου...

Διαπεράστε τα έγκατα πετρώματα αναβλύστε

σαρώστε αυτά τα μυγοχέσματα απ’ τα μάτια μου

και κάντε μου ξανά το κλάμα κλάμα.

---

Από τη συλλογή «Έως...», εκδ. Νεφέλη, 2003