Κεφάλαιο Ι: Η Αναστασία Πετροπούλου
Τρεις γιους αξιώθηκε να κάνει η γιαγιά Αναστασία: τον Κωνσταντίνο, τον πατέρα μου και τελευταίο τον Σπύρο. Την ήθελε και μια κόρη, αλλά δεν πρόλαβε. Ο παππούς Ανδρέας την άφησε χήρα νωρίς. Και βρέθηκε στα τριάντα της μικροχήρα, με τρεις γιους να μεγαλώσει και τις επιχειρήσεις Πετρόπουλου να κουμαντάρει.
Γιατί, φεύγοντας ο παππούς μου, της άφησε περιουσία μεγάλη: βιοτεχνίες, κτήματα, μαγαζιά που τα νοίκιαζε κι εισέπραττε. Άνθιζαν εκείνη την εποχή το εμπόριο και οι επιχειρήσεις στην Πάτρα, αβγάτιζε κι η περιουσία του παππού μου.
Η Αναστασία Πετροπούλου ήταν γυναίκα σκληρή κι αποφασιστική. Γιαννιώτισσα. Στα οκτώ της ήρθε στην Πάτρα με τη χήρα μάνα της. Φορώντας παρτάλια, ξυπόλυτες και χωρίς μπαγκάζια έφτασαν με ένα καΐκι στο Ρίο. Δούλεψε η μάνα της, δούλεψε κι η Αναστασία. Πλεύρισαν με τρόπο τον Ανδρέα Πετρόπουλο και τον κατάφεραν να την ερωτευθεί.
Δεν είχε συναισθηματισμούς η Αναστασία. Σα χήρεψε έκανε όλους τους συγγενείς πέρα κι ούτε λόγος για δεύτερη παντρειά. Κανείς δε θα έβαζε χέρι στα κόπια του συχωρεμένου του Πετρόπουλου. Μόνη της τα κουμαντάρισε όλα μια χαρά, μέχρι που τελείωσε ο Κωνσταντίνος με τις σπουδές του και γύρισε να αναλάβει τα κομέρτσια. Κι έτσι σιγά σιγά ανέλαβαν κι οι άλλοι δυο γιοι της.
Πρώτος παντρεύτηκε ο πατέρας μου, την κόρη του Βασίλη του Αγγελόπουλου. Την καλοδέχτηκε η γιαγιά τη μάνα μου. Ήταν κοπέλα όμορφη, λιγομίλητη, νοικοκυρά, μοναχοκόρη με προίκα. Συνεταιρίστηκαν Πετρόπουλοι κι Αγγελόπουλοι και πήγαιναν οι δουλειές τους πρίμα.
Σύντομα γεννήθηκε ο αδερφός μου, ο Ανδρέας κι έπειτα από λίγα χρόνια εγώ.
Αναστασία με βάφτισαν, Τασούλα με φώναζαν όλοι στο τρίπατο αρχοντικό της Παπαδιαμαντοπούλου. Κι αυτό πολύ με εκνεύριζε. Προτιμούσα το "Αναστασία".
Τασούλα έλεγαν και την ψυχοκόρη των απέναντι, των Κωστόπουλων. Είχαμε γίνει φίλες και παίζαμε κρυφά στον περίβολο του κάστρου.
Της γιαγιάς καθόλου δεν της άρεσαν αυτές μου οι παρέες. Έβγαινε η ίδια στην πόρτα σα νύχτωνε και δεν είχα επιστρέψει και φώναζε "Αναστασία!"
Κι αυτές ήταν οι μόνες φορές που με φώναζε με το βαφτιστικό μου. Αυτές, και τις Κυριακές που μεταλαμβάναμε οικογενειακώς στον Παντοκράτορα.
Εντός των τοιχών του τρίπατου ήμουν και για αυτή η "Τασούλα".
(Συνεχίζεται...)
Τρεις γιους αξιώθηκε να κάνει η γιαγιά Αναστασία: τον Κωνσταντίνο, τον πατέρα μου και τελευταίο τον Σπύρο. Την ήθελε και μια κόρη, αλλά δεν πρόλαβε. Ο παππούς Ανδρέας την άφησε χήρα νωρίς. Και βρέθηκε στα τριάντα της μικροχήρα, με τρεις γιους να μεγαλώσει και τις επιχειρήσεις Πετρόπουλου να κουμαντάρει.
Γιατί, φεύγοντας ο παππούς μου, της άφησε περιουσία μεγάλη: βιοτεχνίες, κτήματα, μαγαζιά που τα νοίκιαζε κι εισέπραττε. Άνθιζαν εκείνη την εποχή το εμπόριο και οι επιχειρήσεις στην Πάτρα, αβγάτιζε κι η περιουσία του παππού μου.
Η Αναστασία Πετροπούλου ήταν γυναίκα σκληρή κι αποφασιστική. Γιαννιώτισσα. Στα οκτώ της ήρθε στην Πάτρα με τη χήρα μάνα της. Φορώντας παρτάλια, ξυπόλυτες και χωρίς μπαγκάζια έφτασαν με ένα καΐκι στο Ρίο. Δούλεψε η μάνα της, δούλεψε κι η Αναστασία. Πλεύρισαν με τρόπο τον Ανδρέα Πετρόπουλο και τον κατάφεραν να την ερωτευθεί.
Δεν είχε συναισθηματισμούς η Αναστασία. Σα χήρεψε έκανε όλους τους συγγενείς πέρα κι ούτε λόγος για δεύτερη παντρειά. Κανείς δε θα έβαζε χέρι στα κόπια του συχωρεμένου του Πετρόπουλου. Μόνη της τα κουμαντάρισε όλα μια χαρά, μέχρι που τελείωσε ο Κωνσταντίνος με τις σπουδές του και γύρισε να αναλάβει τα κομέρτσια. Κι έτσι σιγά σιγά ανέλαβαν κι οι άλλοι δυο γιοι της.
Πρώτος παντρεύτηκε ο πατέρας μου, την κόρη του Βασίλη του Αγγελόπουλου. Την καλοδέχτηκε η γιαγιά τη μάνα μου. Ήταν κοπέλα όμορφη, λιγομίλητη, νοικοκυρά, μοναχοκόρη με προίκα. Συνεταιρίστηκαν Πετρόπουλοι κι Αγγελόπουλοι και πήγαιναν οι δουλειές τους πρίμα.
Σύντομα γεννήθηκε ο αδερφός μου, ο Ανδρέας κι έπειτα από λίγα χρόνια εγώ.
Αναστασία με βάφτισαν, Τασούλα με φώναζαν όλοι στο τρίπατο αρχοντικό της Παπαδιαμαντοπούλου. Κι αυτό πολύ με εκνεύριζε. Προτιμούσα το "Αναστασία".
Τασούλα έλεγαν και την ψυχοκόρη των απέναντι, των Κωστόπουλων. Είχαμε γίνει φίλες και παίζαμε κρυφά στον περίβολο του κάστρου.
Της γιαγιάς καθόλου δεν της άρεσαν αυτές μου οι παρέες. Έβγαινε η ίδια στην πόρτα σα νύχτωνε και δεν είχα επιστρέψει και φώναζε "Αναστασία!"
Κι αυτές ήταν οι μόνες φορές που με φώναζε με το βαφτιστικό μου. Αυτές, και τις Κυριακές που μεταλαμβάναμε οικογενειακώς στον Παντοκράτορα.
Εντός των τοιχών του τρίπατου ήμουν και για αυτή η "Τασούλα".
(Συνεχίζεται...)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου