Έσυρε το χριστουγεννιάτικο δέντρο ως το υπόγειο. Το περίμενε πιο δύσκολο, δεν ήταν και μικρό. Αντίθετα, ήταν από εκείνα τα θεόρατα που αγγίζουν το ταβάνι και δεν αφήνουν χώρο για να καρφώσεις στην κορυφή τους το χρυσό αστέρι.
Το είχε παραφορτώσει με μωβ και χρυσές μπάλες και δυο σειρές φωτάκια. Έτσι της άρεσαν οι γιορτές των Χριστουγέννων, φλύαρες, απαστράπτουσες, σπάταλες, παραφορτωμένες στολίδια και ψεύτικες λάμψεις φτηνής χρυσόσκονης.
Όταν το είδε εκείνος έτοιμο, στημένο δίπλα στο τζάκι, είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό.
"Είσαι φτιαγμένη για μεγαλεία, ρε γαμώτο!"
"Ναι, κι εσύ για ψεύτικη λάμψη φτηνής χρυσόσκονης", σκέφτηκε αλλά δεν του το είπε.
Έσυρε το δέντρο ως το υπόγειο, αφήνοντας σε κάθε σκαλί τούφες πλαστικής πρασινάδας και κομμάτια σπασμένων στολιδιών, έτσι που ολόκληρη η σκάλα στο τέλος λαμπύριζε στο σκοτάδι σαν τα νερά του Αχέροντα.
Εκείνος γύρισε νωρίτερα από τη δουλειά, ακολούθησε τα χνάρια του μακελειού από το σαλόνι ως το υπόγειο. Τη βρήκε με το σφυρί στο χέρι να χτυπάει απαλά και με ανάρμοστη τρυφερότητα μία μία τις χριστουγεννιάτικες μπάλες.
"Μα ήταν τόσο όμορφο!", τόλμησε να πει.
"Ήταν ψεύτικο." του απάντησε.
Κάτι πήγε να αντιλέξει εκείνος, κάτι για την ομορφιά του ψεύδους ή για το ψεύδος της ομορφιάς, δεν έμαθε ποτέ, αφού δεν τον άφησε να τελειώσει τη φράση του.
Πήρε τρυφερά τα χέρια του στα δικά της και με αρμόζον μένος του τα έσπασε με το σφυρί.
Του έγλειψε τα δάκρυα ικανοποιημένη που είχε, κι εδώ, τελειώσει η δουλειά της και τον παρέδωσε ακρωτηριασμένο, μαζί με το σμπαραλιασμένο ψεύτικο δέντρο στον ψυχοπομπό.
Δεν είχε την καλοσύνη να του αφήσει έναν οβολό.
"Θα βρεθεί τρόπος να πληρώσει" σκέφτηκε, "πάντα βρίσκεται τρόπος".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου