"Το χρυσό κουρέλι που στα μαλλιά της φόραγε η..."

Κάθε πρωί έχει το κεφάλι σκυμμένο και μας κοιτάζει λοξά.
Τα μάτια της δε λάμπουν, είναι γεμάτα απορία και παράπονο, αλλά κάπου εκεί στο βάθος αντιφεγγίζει μια αναίτια χαρά.

Ούτε μια φορά δε μας έχει ανταποδώσει μια "καλημέρα". Δεν την παρεξηγώ, ξέρω ότι δε μιλάει σε κανέναν.
Χαμογελάει χωρίς χαμόγελο, με ντροπαλοσύνη και συστολή. Όχι από σεβασμό, αλλά από συναίσθηση του εαυτού της.
Κι όμως, χαίρεται με σιγουριά κάθε πρωί που μας συναντά.

Κάποια πρωινά τα ρούχα της τη στενεύουν. Το μπουφάν ίσως να μην κουμπώνει, το παντελόνι τυχαίνει να αφήνει ακάλυπτα τα καλτσάκια της.
Θυμάμαι που πέρυσι έπλενα και σιδέρωνα εγώ αυτό το κοντό παντελονάκι.

Ο δρόμος της μοναξιάς είναι δύσκολος για όλους, για εκείνη είναι λίγο πιο πολύ, γιατί δεν έφταιξε.

Σχεδόν σαράντα παιδιά χορεύουν σε κύκλο και τραγουδούν για τον καιρό που φεύγει.
Κι ένα κορίτσι με βλέμμα παραπονεμένο, αλλά με το κεφάλι ψηλά και το χαμόγελο ξεκάθαρο, χορεύει μαζί τους.

Όχι μόνη. Δίπλα της η φίλη της, ένα μέτρο ψηλότερή της, την κρατάει από το χέρι και χορεύει μαζί της κοιτώντας τη τρυφερά.
Δεν είναι πια μόνη, έχει τουλάχιστον μία φίλη να την κρατάει από το χέρι και άλλη μία να την καμαρώνει βουρκωμένη από μακριά.

Είναι μόνο πέντε χρονών και είναι μοναδική.