"...Κι ο αγέρας γεμίζει λαλήματα - αλίμονο - γεμίζει απριλιάτικο λάλημα, που τρυπάει σαν καρφί το μυαλό μου, διαπερνά τους αρμούς μου το λάλημα των πουλιών που καρτέραα ν' ακούσουμε στο ίδιο προσκέφαλο. [...] Και με σφάζει το φως και μου σκίζουν τα στήθια οι ευωδιές..."

Άγγελος Σικελιανός, "Γράμματα στην Άννα" (1980)

Φέρ' τε μπροστά μου την άνοιξη μ' όλα της τα λουλούδια να γελάσω με τα φτιασιδώματά της.
Μοιάζει γριά ρυτιδιασμένη, με ψηλά τακούνια, βαμμένα ξανθά μαλλιά κι υστερικό μακιγιάζ στη γερασμένη μούρη της.
Έτσι είναι η ζωή μου κάθε που μπαίνει η άνοιξη: μια γελοία προσπάθεια (α)συνειδητής γελοιοποίησής μου, με ψεύτικα στολίδια, μπογιατίσματα όπως όπως για να κρύψω τις ρωγμές και κοθόρνους δεμένους στα γυμνά μου πέλματα για να δείχνω ψηλότερη, επιβλητικότερη, αυτάρκης.
Μια καθώς πρέπει πρωταγωνίστρια αρχαίας τραγωδίας.
Γιατί εμένα, η ασθματική ψυχή μου ανασαίνει μόνο μέσα στην αποπνικτική ομίχλη του φθινοπώρου.
Με κάθε ξαφνική ανοιξιάτικη μπόρα, θα ξυπνάμε στο ίδιο προσκέφαλο.
Θα θάβω τη μασκαρεμένη γριά και θα γεννιέμαι κορίτσι νέο με πόδια γυμνά και ξέπλεκα μαλλιά.
Και θ' αναπνέω τη βροχή κι όλα τα γκρίζα του ουρανού και της θάλασσας και θα έχω  "μια γεύση τρικυμίας στα χείλη".