Κι η ανάσα έγινε αναφιλητό, χωρίς όμως δάκρυα.
Κοφτές αναπνοές, έκθαμβες και γεμάτες πικρή νοσταλγία για έναν τόπο που δεν είχες επισκεφθεί ποτέ πριν. Μα πώς γίνεται, λοιπόν, να έχεις αναμνήσεις αφού δεν έζησες ποτέ εκεί;
Και τότε, ποιο ήταν αυτό το κορίτσι που καθόταν κρυμμένο πίσω από τις σπασμένες μαρμάρινες πλάκες μέσα στα μεσημέρια;
Το ηλιοβασίλεμα πάντα μελαγχολικό συνηγορούσε στα αναφιλητά σου. Και το σούρουπο κι αυτό με τη σειρά του σκόρπιζε τη δικιά του νοσταλγία για τη μέρα που έφευγε.
Και παντού τριγύρω στους σκαμμένους λόφους, το παράπονο για τα χρόνια που απουσίαζες, το παράπονο για την κάθε μέρα που ήσουν εκεί και που άργησες τόσο να το καταλάβεις.
Σε μια προηγούμενη ζωή, θα πουν οι ονειροπόλοι.
Σε αυτή τη ζωή, κρυμμένη πίσω από τις σπασμένες μαρμάρινες πλάκες της απουσίας του, πνιγμένη στα πνιγμένα αναφιλητά της πικρής νοσταλγίας για το όνειρο που δικαιούσασταν και δεν πραγματοποιήσατε, περικυκλωμένη από τις δικές του αναμνήσεις που ρίζωσαν μέσα σου.
Βγάζεις βιαστικά δυο φωτογραφίες, ανάβεις τσιγάρο και φεύγεις γρήγορα.
Είναι κι αυτή η φωνή που ακούγεται πίσω από τα φουγάρα: "Ως εδώ έφτασες λοιπόν; Φτου σου!"
Ούτε σε μια προηγούμενη ζωή, ούτε στην τωρινή, θα πεις, διότι δεν ονειροπολείς.
"Ίσως σε μια επόμενη...", φτάνει στα αυτιά σου ο ψίθυρος του σπασμένου κίονα καθώς απομακρύνεσαι.
Κι έπειτα πιο ψιθυριστά, σχεδόν συνωμοτικά, "...θα σε περιμένω κάτω από τη χαρουπιά..."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου