30/3 Ελευσίνα ΙΙΙ (ή 17/6/1940 Ελευσίνα)

"Ήρθε ο καιρός να ετοιμαστούμε για το γάμο μας. Τέλειωσαν οι διατυπώσεις, τα χαρτιά, οι αποφάσεις. Ο Άγγελος θέλει να γίνουν όλα με τη μεγαλύτερη επιμέλεια κι επισημότητα για το μυστήριο που περιμέναμε τόσον καιρό. Παράγγειλε ο ίδιος τα στεφάνια μας, τις λαμπάδες μας μεγάλες σαν το μπόι του, τα γάντια μας, τα μαντίλια μας, τις άσπρες μας νυχτικές, (τα δαχτυλίδια μας τα φορούσαμε από καιρό) κι όταν τελειώσαμε τις ετοιμασίες αποτραβηχτήκαμε για λίγες μέρες περισυλλογης στο νησί μας. Γυρίσαμε το Σάββατο στην Αθήνα με καθαρά μάτια και καθάρια ακοή από σιωπή και συγκέντρωση. Την Κυριακή μεταλάβαμε στο εκκλησάκι της Πλάκας που 'χε την εικόνα της Αγίας Άννας, παλιά γνωριμία του Άγγελου, και τη Δευτέρα τ' απόγευμα 17 Ιουνίου 1940, ημέρα του Αγίου Πνεύματος, φορέσαμε τα νυφικά μας και πήραμε το δρόμο που 'χει "σημάδι του ιερό την Ελευσίνα". Μπήκαμε στον αρχαιολογικό χώρο λίγο πριν πέσει η νύχτα, κι όχι δεν ήταν όνειρο "η θεία ετούτη μέρα".
Διαβήκαμε το δρομάκι, ανάμεσα "σ' ορατά κι αόρατα", και φτάσαμε στο εκκλησάκι της Παναγίτσας που βρίσκεται πάνω στο λόφο. Ο παπάς έδειξε έναν μικρό βωμό ακριβώς έξω από το εκκλησάκι κι είπε στον Άγγελο πως αυτή ήταν η "Αγέλαστη Πέτρα", όπου κάθισε η Δήμητρα να συλλογιστεί την κόρη της. Άλλο δεν ήθελε ν' ακούσει ο Άγγελος, να γεφυρώσει τη ζωή μας με τ' αόρατα, κι ο γάμος μας δεν έγινε στο εκκλησάκι μέσα παρά στο βωμό της Δήμητρας. Είχε νυχτώσει πια και μόνο το φεγγάρι μεσούρανα κι οι λαμπάδες που τις κρατούσαμε μόνοι μας, με τρεμάμενη τη φλόγα τους και την καρδιά μας, φωτίζανε το Μυστήριο. Και μπροστά στο θάνατο μπορώ να το πω: Δεν έγινε ποτέ ωραιότερος γάμος!"

Άγγελου Σικελιανού, "Γράμματα στην Άννα" (1980)