Όχι , όχι,  μη φοβάσαι,  δε θα πέσεις. Σε έχω δέσει σφιχτά στα σκουριασμένα κάγκελα της ζωής μου.
Πώς γίνεται να νιώθεις μόνος; Αφού είμαι εγώ στο πλάι σου και σε φροντίζω. Δε χρειάζεται να νιώθεις.
Τι εννοείς δεν μπορείς να κουνηθείς; Δε χρειάζεται να κουνηθείς, γι' αυτό δεν μπορείς.
Νιώσε τις σταγόνες της βροχής στο πρόσωπό σου. Πάλι αντιρρήσεις; Φυσικά και είναι η βροχή, πώς σου ήρθε ότι είναι βρωμόνερα συντριβανιού; Και τέλος πάντων τι σημασία έχει; Νερό είναι και σε δροσίζει.
Μα πού κοιτάς πάλι; Καλά, κοίτα, εξάλλου η όραση είναι υπερτιμημένη αίσθηση.
Μισό λεπτό να σου σφίξω λίγο τον τρίτο κόμπο στο σχοινί, έχει χαλαρώσει.
Να, δεν είναι καλύτερα τώρα; Ευτυχώς, σε πρόλαβα, θα έπεφτες μέσα στην απύθμενη λίμνη του παραμυθιού.
Ο καιρός φαίνεται να φτιάχνει. Μόλις αισθανθώ λίγο καλύτερα ίσως σου λύσω το δεύτερο κόμπο να ξεμουδιάσουν τα ποδαράκια σου. Μην επιμένεις, δεν είσαι ακόμα σε θέση να κουνήσεις τα πόδια σου, έχε μου εμπιστοσύνη, τόσα χρόνια σε φροντίζω.
Πώς είπες; Με τον τρίτο κόμπο τι θα κάνουμε; Δεν είναι ακόμα ώρα, έχε υπομονή.
Σηκώθηκε αέρας, δυναμώνει. Θεέ μου! Τι αέρας είναι αυτός; Τα σχοινιά! Τα σχοινιά χαλάρωσαν επικίνδυνα! Κρατήσου πάνω μου να τα ξαναδέσω! Κρατήσου! Θα πέσεις! Δεν είσαι ακόμα σε θέση να περπατήσεις.
Ουφ! Εντάξει! Όλοι μου οι κόμποι στη θέση τους, διπλοί και τριπλοί, όπως πρέπει.
Σταμάτα πια να γκρινιάζεις, τι εννοείς τώρα δεν μπορείς να αναπνεύσεις; Δε χρειάζεται να αναπνέεις, γι' αυτό δεν μπορείς.
Ησύχασε, το ξέρω, μ' αγαπάς, "με την αγάπη της συνήθειας, με την αγάπη της ανάγκης, με τη συμπάθεια της καθημερινότητας, που είναι μια εξασφάλιση."
Μα κι εγώ, αγάπη μου, έτσι σ' αγαπώ.
Μην προσπαθείς να κουνηθείς, μην προσπαθείς να μιλήσεις, μην προσπαθείς να αναπνεύσεις, σε τι θα σε ωφελήσει;
Κλείσε τα μάτια σου κι ησύχασε, όλα τελείωσαν.