Η Λαμπρινή

Η Λαμπρινή είχε σηκωθεί όπως πάντα στις 05:30. Πήρε το χάπι για το θυρεοειδή της κι άφησε να περάσει ο απαιτούμενος χρόνος, δηλαδή το μισάωρο, μέχρι να της επιτρέπεται να φάει ή να πιει οτιδήποτε, σύμφωνα με τις οδηγίες της ενδοκρινολόγου της.

Πρόλαβε κι ετοίμασε πρωινό για το παιδί της, λίγο πριν σηκωθεί κι ο αμίλητος σύζυγος-γλάστρα. Στις 06:15 ξύπνησε το παιδί της και το ετοίμασε για το σχολείο. Στο μεταξύ, ο σύζυγος-γλάστρα είχε ανακτήσει τη φωνή του και γκρίνιαζε ενώ ξυριζόταν για την ανικανότητα του τεμπέλη συναδέλφου του.

Η Λαμπρινή άκουσε το πρώτο "τιν!" της ημέρας, σαν χορδή κιθάρας που έσπασε μέσα στο κεφάλι της.

Έβαλε το παιδί της στο αυτοκίνητο κι άκουσε και τη δική του γκρίνια σε όλη τη διαδρομή προς το σχολείο.

Λίγο πριν φτάσουν στον παιδικό σταθμό άκουσε και τη δεύτερη χορδή να σπάει μέσα στο κεφάλι της.

Οδήγησε ως το χώρο εργασίας της κι έβγαλε το οκτάωρο σπάζοντας άλλες τρεις χορδές.

Επέστρεψε γύρω στις 16:00 στο σπίτι των πεθερικών της για να παραλάβει το παιδί της. Οι γονείς του συζύγου-γλάστρα είχαν την καλοσύνη να παίρνουν το παιδί της από το σχολείο στις 13:00, αφού εκείνη σχόλαγε δυο ώρες μετά. Σε αντάλλαγμα της εξυπηρέτησης που της πρόσφεραν, είχαν στη διάθεσή τους σχεδόν τρεις ώρες διασκέδασης με το εγγονάκι τους, κατά τη διάρκεια των οποίων το κακομάθαιναν κάνοντας όλα αυτά που η Λαμπρινή απαγόρευε.

Βρήκε το παιδί της να βλέπει τηλεόραση και να τρώει ένα αυγό Kinder. Του ζήτησε να φορέσει τα παπούτσια του για να φύγουν, δέχτηκε αγόγγυστα την άρνησή του, τις φωνές του και τις κλωτσιές του, και γύρω στις 16:30 επέστρεψαν στο σπίτι τους.

Άκουσε την έκτη χορδή να σπάει μέσα στο κεφάλι της.

Πεινούσε κι ήθελε να κάνει ένα τσιγάρο, αλλά δεν της επιτρεπόταν. Τουναντίον, υποδύθηκε τη δασκάλα βάζοντας όλα τα κουκλάκια του παιδιού της στη σειρά και κάνοντάς τους μάθημα.

Ο σύζυγος-γλάστρα επέστρεψε κατά τις 18:00, και άσκησε τα δικαιώματά του στη ζωή: έφαγε, έκανε ντους, ξάπλωσε στον καναπέ, σηκώθηκε για να αποτελειώσει τη μέρα του στο κρεβάτι.

Η Λαμπρινή άκουσε την έβδομη χορδή να σπάει μέσα στο κεφάλι της.

Έβαλε για πέμπτη φορά τις φωνές στο παιδί της, και στις 20:00 το έσυρε στο μπάνιο για να το πλύνει και να του βουρτσίσει τα δόντια. Στις 20:30 έκατσε δίπλα από το κρεβάτι του για να του διαβάσει παραμύθια.

Διάβαζε έχοντας την άκρη του ματιού της στο κινητό της, ήταν η ώρα που εκείνος κάποτε της έστελνε μήνυμα. Η φωτεινή οθόνη εκείνη την ώρα ήταν πάντα μια παρηγοριά.

Είχε φτάσει στην έβδομη σελίδα του δεύτερου παραμυθιού, το παιδί της στριφογυρνούσε στο κρεβάτι χωρίς να κοιμάται κι η οθόνη του κινητού της παρέμενε σκοτεινή.

Άκουσε την όγδοη χορδή να σπάει μέσα στο κεφάλι της.

Άρχισε να κλαίει χωρίς να σταματήσει την ανάγνωση της ιστορίας του μικρού σκιάχτρου. Το παιδί της ακινητοποιήθηκε ακούγοντας τη φωνή της να σπάει. Την κοίταξε με απορία και παράπονο, κι αυτό το βλέμμα του έφερε περισσότερα δάκρυα στα μάτια της Λαμπρινής.

Άκουσε την ένατη χορδή να σπάει μέσα στο κεφάλι της.

Χθες το βράδυ έκλαψε καθώς μάζευε το νεροχύτη. Ποια γυναικεία φιγούρα είναι άραγε πιο τραγική; Αυτή που κλαίει πλένοντας πιάτα ή αυτή που κλαίει διαβάζοντας στο παιδί της την ιστορία του μικρού σκιάχτρου που δώρισε το άψυχο κορμί του στην αγριοτριανταφυλλιά για να αναρριχηθεί και να βλαστήσει;

Το παιδί της κοιμήθηκε, ο σύζυγος-γλάστρα είχε αποκοιμηθεί από ώρα. Η Λαμπρινή ντύθηκε ζεστά, άδειασε σε μια σακούλα ό,τι χάπι βρήκε στο ντουλαπάκι του μπάνιου, πήρε μαζί της κι ένα μπουκάλι νερό κι οδήγησε μέχρι την κοντινή ερημική παραλία. Βεβαιώθηκε ότι η οθόνη του κινητού της δεν την ειδοποιούσε για κανένα μήνυμα και κατάπιε όλα τα χάπια για να σβήσει τη δίψα της για τρυφερότητα.

Και κάπως έτσι έσωσε το παιδί της, χαρίζοντάς του με την απουσία της την παιδικότητα που η εν ζωή θλίψη της του στερούσε.

(Συνεχίζεται...)