Άσε με να σου πω για τον μαρμαρωμένο βασιλιά μου.
Όχι για αυτόν που ηττήθηκε από τις στρατιές των Οθωμανών, μα για αυτόν που παραδόθηκε αμαχητί στα δικά μου μάτια.
Ο βασιλιάς μου δεν ήξερε να πολεμά, δεν ήταν κατακτητής ούτε αυτοκράτορας, γνώριζε όμως πώς να αιματοκυλά τις μέρες και τους μήνες μου.
Ήξερε να υποτάσσεται στο πιο γλυκό μου χαμόγελο, να μου χαρίζει δειλά νυχτερινά μπουμπούκια, να ξεχωρίζει τις στιγμές μου για να τις κάνει ζωή.
Άσε με να σου πω για τον μαρμαρωμένο βασιλιά μου.
Για χάρη του τον στοίχειωσα με θρύλους φοβερούς.
Για χάρη μου τον κράτησα για πάντα έτσι, μαρμαρωμένο.
Όχι για αυτόν που ηττήθηκε από τις στρατιές των Οθωμανών, μα για αυτόν που παραδόθηκε αμαχητί στα δικά μου μάτια.
Ο βασιλιάς μου δεν ήξερε να πολεμά, δεν ήταν κατακτητής ούτε αυτοκράτορας, γνώριζε όμως πώς να αιματοκυλά τις μέρες και τους μήνες μου.
Ήξερε να υποτάσσεται στο πιο γλυκό μου χαμόγελο, να μου χαρίζει δειλά νυχτερινά μπουμπούκια, να ξεχωρίζει τις στιγμές μου για να τις κάνει ζωή.
Άσε με να σου πω για τον μαρμαρωμένο βασιλιά μου.
Για χάρη του τον στοίχειωσα με θρύλους φοβερούς.
Για χάρη μου τον κράτησα για πάντα έτσι, μαρμαρωμένο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου