Ελευσίνα 11/5 ΙΙ

Ιέρεια με χίλια πρόσωπα, ιερή μόνο για Εσένα.
Υπηρέτρια σε βασιλικές αυλές, δούλη μόνο σε Εσένα.

Δεν έχω θυσία να Σου προσφέρω που να Σου πρέπει.
Ποιο αίμα θα ξεπλύνει τη θλίψη Σου;
Ποιο μυστήριο θα τιμήσει το δικό Σου Μυστήριο;

Ορκίζομαι πίστη, ορκίζομαι σιωπή, ορκίζομαι αφοσίωση.
Και με την τέλεση ορκίζομαι παντοτινή λήθη.

Ένας γάμος εδώ, "μεταξύ ορατών και αοράτων".
Με χαρίζω σε Εσένα, κι ας είναι η θυσία μου καλοδεχούμενη.
Για να έχεις λιακάδα εντός Σου, για να έρθει η Άνοιξη, για να Σου βάψουν τα χείλη κόκκινα οι παπαρούνες, για να μπορείς να γελάς "με την καρδιά Σου".

Το μεγαλύτερο Μυστήριο είναι ο Θάνατος.
Κι εγώ δε θέλω να μάθω να ζω.
Θέλω να μάθω να πεθαίνω στα χέρια Σου ελπίζοντας.

---

"Κι ευθύς φτάσαν στ’ ανάκτορα του θεϊκού Κελεού,
περάσανε στην αίθουσα, όπου η σεπτή μητέρα τους
κοντά στο στύλο κάθονταν της καλοκαμωμένης στέγης
έχοντας στην αγκάλη της το νέο βλαστάρι, το παιδί της, τότε αυτές
σιμά της τρέξαν, κι η θεά πάτησε στο κατώφλι, και στη σκεπή
έφτανε το κεφάλι της και φως θεϊκό πλημμύρισε τη θύρα.
Ντροπή σέβας και δέος πελιδνό κυρίεψε τη μητέρα,
δίφρο της πρόσφερε και την προτρέπει να καθίσει.
Όμως η ωριμάστρια των καρπών η Δήμητρα η λαμπρόδωρη
δεν ήθελε στο στιλπνό δίφρο να καθίσει,
αλλ’ έμενε άφωνη ρίχνοντας χαμηλά τα ωραία της μάτια,
έως ότου η έμπιστη Ιάμβη της προσέφερε
στέρεο σκαμνί και πάνω του έστρωσε αργυρόστιλπνη προβιά.
Εκεί σαν κάθησε κράτησε μπρος της με τα χέρια την καλύπτρα,
για πολλήν ώρα αμίλητη και λυπημένη κάθονταν στο δίφρο,
ούτε καλοχαιρέτησε κανέναν καν με λόγο ή κάποια κίνηση,
μα αγέλαστη ολονήστικη από τροφή κι από νερό
καθόταν λειώνοντας απ’ τον καημό της θυγατέρας της βαθύζωνης,
μέχρι που με τ’ αστεία της η έμπιστη Ιάμβη
και τα πολλά της σκώμματα κατάφερε την πάναγνη κυρά
σε γέλια να ξεσπάσει και ν’ αποκτήσει ευχάριστη διάθεση,
αλλά κι αργότερα πάλι με τέτοια την ευχαριστούσε." 

(Ομηρικός Ύμνος στη Δήμητρα,  στ.184-205)