Η γυναίκα γύρω στα 24, ο άντρας ήδη στα 38. Έρωτας με την πρώτη ματιά, σχολίαζαν όλοι στη μικρή παραθαλάσσια κωμόπολη. Γεννέτειρα και των δύο.
Εκείνη διατηρούσε ένα μικρό μαγαζί, πρωτοποριακό για την περιοχή, εμπορευόταν κοσμήματα ασημένια και σπάνια αντικείμενα, όλα χειροποίητα. Γυναίκα έξυπνη, με τις κατάλληλες γνωριμίες έφερνε εμπόρευμα ως κι από την Ινδία, πρωτοφανές για επιχείρηση του 80.
Εκείνος μηχανικός στα καράβια, καλή δουλειά, στρωμένη και με πολλά λεφτά.
Είχαν δέσει μαζί, σα να ήταν από πάντα ενωμένοι και να περίμεναν απλά τη στιγμή μέσα στα χρόνια τους που θα συναντιόντουσαν.
Στο γάμο τους φόραγε ένα σκέτο λευκό φόρεμα που είχε φτιάξει μόνη της και μια ασημένια ζώνη, από αυτές που πούλαγε στο μαγαζί της. Δε χρειαζόταν περισσότερα. Το πιο λαμπρό στολίδι της ήταν το χέρι του γύρω από τη μέση της.
Μια μέρα του είπε: "Θέλω να πάω να ανοίξω μαγαζί στα Κύθηρα".
"Όπου πας, θα πάω κι εγώ μαζί σου", ήταν η απάντησή του.
Κι έτσι απλά όπως συναντήθηκαν κι όπως "αγαπήθηκαν" άφησε εκείνος τη δουλειά του στα καράβια και την ακολούθησε στο νησί. Μόνο που έφυγε νωρίς, στα 56 του. Χήρα εκείνη στα 42.
Κι όμως, τόσο πολύ τον αγάπησε, που έμεινε για πάντα μαζί του. Διότι, όπως της αρέσει να λέει κάθε που μνημονεύει τη μοναξιά της, όταν έχεις "αγαπήσει" και "αγαπηθεί" πολύ στη ζωή σου, όλοι οι υπόλοιποι που έρχονται μετά είναι ελάχιστοι κι αχρείαστοι.
"Γιατί δεν αγαπιούνται πια έτσι οι άνθρωποι;" , σε ρωτάω εκ του ασφαλούς, αφού δεν μπορείς να δεις τα βουρκωμένα μου μάτια.
"Οι άνθρωποι τώρα πια ζούνε πιο ρεαλιστικά και μάταια. Επιδιώκουν την πραγμάτωση κι ας υποψιάζονται ότι ισούται με θάνατο. Αρνούνται την ευτυχία της επανάληψης. Και δεν μπορούνε μέσα από την απουσία να βρούνε τη συνέχεια. Έλλειψη φαντασίας; Δεν ξέρω. Εικασίες κάνω. Εγώ δεν νιώθω έτσι. Σε αγαπάω πέρα από την πραγματικότητα."
Κι όμως, σκέφτομαι, έτσι νιώθεις κι έτσι κάνεις. Κι ευτυχώς που σε ρώτησα εκ του ασφαλούς.
Εκείνη διατηρούσε ένα μικρό μαγαζί, πρωτοποριακό για την περιοχή, εμπορευόταν κοσμήματα ασημένια και σπάνια αντικείμενα, όλα χειροποίητα. Γυναίκα έξυπνη, με τις κατάλληλες γνωριμίες έφερνε εμπόρευμα ως κι από την Ινδία, πρωτοφανές για επιχείρηση του 80.
Εκείνος μηχανικός στα καράβια, καλή δουλειά, στρωμένη και με πολλά λεφτά.
Είχαν δέσει μαζί, σα να ήταν από πάντα ενωμένοι και να περίμεναν απλά τη στιγμή μέσα στα χρόνια τους που θα συναντιόντουσαν.
Στο γάμο τους φόραγε ένα σκέτο λευκό φόρεμα που είχε φτιάξει μόνη της και μια ασημένια ζώνη, από αυτές που πούλαγε στο μαγαζί της. Δε χρειαζόταν περισσότερα. Το πιο λαμπρό στολίδι της ήταν το χέρι του γύρω από τη μέση της.
Μια μέρα του είπε: "Θέλω να πάω να ανοίξω μαγαζί στα Κύθηρα".
"Όπου πας, θα πάω κι εγώ μαζί σου", ήταν η απάντησή του.
Κι έτσι απλά όπως συναντήθηκαν κι όπως "αγαπήθηκαν" άφησε εκείνος τη δουλειά του στα καράβια και την ακολούθησε στο νησί. Μόνο που έφυγε νωρίς, στα 56 του. Χήρα εκείνη στα 42.
Κι όμως, τόσο πολύ τον αγάπησε, που έμεινε για πάντα μαζί του. Διότι, όπως της αρέσει να λέει κάθε που μνημονεύει τη μοναξιά της, όταν έχεις "αγαπήσει" και "αγαπηθεί" πολύ στη ζωή σου, όλοι οι υπόλοιποι που έρχονται μετά είναι ελάχιστοι κι αχρείαστοι.
"Γιατί δεν αγαπιούνται πια έτσι οι άνθρωποι;" , σε ρωτάω εκ του ασφαλούς, αφού δεν μπορείς να δεις τα βουρκωμένα μου μάτια.
"Οι άνθρωποι τώρα πια ζούνε πιο ρεαλιστικά και μάταια. Επιδιώκουν την πραγμάτωση κι ας υποψιάζονται ότι ισούται με θάνατο. Αρνούνται την ευτυχία της επανάληψης. Και δεν μπορούνε μέσα από την απουσία να βρούνε τη συνέχεια. Έλλειψη φαντασίας; Δεν ξέρω. Εικασίες κάνω. Εγώ δεν νιώθω έτσι. Σε αγαπάω πέρα από την πραγματικότητα."
Κι όμως, σκέφτομαι, έτσι νιώθεις κι έτσι κάνεις. Κι ευτυχώς που σε ρώτησα εκ του ασφαλούς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου