"Δεν συνέβη τίποτε στην Ευρώπη", είπα.
"Τίποτε;" είπε ο στρατηγός Γκιγιόμ. "Κι η πείνα, οι βομβαρδισμοί, οι τουφεκισμοί, οι σφαγές, η αγωνία, ο τρόμος - όλα τούτα είναι ένα τίποτε για εσας;"
"Α, αυτά δεν είναι τίποτε" είπα. "είναι για γέλια η πείνα, οι βομβαρδισμοί, οι τουφεκισμοί, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης - όλα είναι για γέλια, κουταμάρες, παλιές ιστορίες. στην Ευρώπη αυτά τα ξέρουμε από αιώνες. Τα έχουμε πια συνηθίσει. Δε φταίνε αυτά που έχουμε καταντήσει έτσι".
"Τότε τι σας κατάντησε έτσι;" είπε με κάπως βραχνή φωνή ο στρατηγός Γκιγιόμ.
"Το δέρμα".
"Το δέρμα; Ποιο δέρμα;" είπε ο στρατηγός Γκιγιόμ.
"Το δέρμα" απάντησα σιγανά. "Το δέρμα μας, ετούτο το καταραμένο για τομάρι. Εσάς ούτε που σας περνάει από το νου για πόσα είναι ικανός ένας άνθρωπος, για τι ηεωισμούς και για τι ατιμίες είναι ικανός, προκειμένου να σώσει το τομάρι του. Ετούτο, ετούτο το σιχαμερό πετσί, βλέπετε;" (Και λέγοντας έτσι τσιμπούσα με δυο δάχτυλα το δέρμα από την ανάστροφη του χεριού μου και το τραβούσα πέρα δώθε). "Κάποτε ο κόσμος υπέφερε από την πείνα, τα βασανιστήρια, τα πιο τρομερά μαρτύρια, σκότωνε και πέθαινε, υπέφερε κι έκανε τους άλλους να υποφέρουν, για να σώσει την ψυχή, για να σώσει τη δική του ψυχή και την ψυχή των άλλων. Ήταν ικανός για κάθε ανδραγάθημα και για κάθε ατιμία, προκειμένου να σώσει την ψυχή. Όχι τη δική του μόνο, αλλά και των άλλων. Σήμερα ο κόσμος υποφέρει και κάνει και τους άλλους να υποφέρουν, σκοτώνει και πεθαίνει, κάνει πράγματα καταπληκτικά και πράγματα φρικώδη, οχι για να σώσει την ψυχή του, αλλά για να σώσει το τομάρι του. Ο κόσμος θαρρεί ότι παλεύει και υποφέρει για την ψυχή του, αλλά στην πραγματικότητα παλεύει κι υποφέρει για το τομάρι του, μονάχα για το τομάρι του. Όλα τα υπόλοιπα δε μετράνε. Είμαστε ήρωες για κάτι πολύ φτωχό σήμερα! Για ένα άσχημο πράγμα. Το ανθρώπινο δέρμα είναι άσχημο πράγμα. Κοιτάξτε. Είναι σιχαμερό. Και να σκεφτείς ότι ο κόσμος είναι γεμάτος ήρωες έτοιμους να θυσιάσουν τη ζωή τους για κάτι τέτοιο!"
"Tout de meme..." είπε ο στρατηγός Γκιγιόμ.
"Δεν μπορείτε να αρνηθείτε ότι σε σύγκριση με όλα τα υπόλοιπα...Σήμερα στην Ευρώπη πουλιούνται τα πάντα - τιμή, πατρίδα, ελευθερία, δικαιοσύνη. Πρέπει να αναγνωρίσετε πως είναι ασήμαντο να πουλάει κανείς τα παιδιά του".
"Εσείς είσαστε τίμιος άνθρωπος" είπε ο στρατηγός Γκιγιόμ "δε θα πουλούσατε τα παιδιά σας".
"Πού ξέρεις;" απάντησα χαμηλόφωνα. "Το θέμα δεν είναι να είσαι τίμιος άνθρωπος. Δε σημαίνει τίποτε να είσαι καθωσπρέπει άνθρωπος. Δεν είναι ζήτημα προσωπικής εντιμότητας. Φταίει ο σύγχρονος πολιτισμός, αυτός ο πολιτισμός χωρίς Θεό, που υποχρεώνει τους ανθρώπους να δίνουν τέτοια σημασία στο τομάρι τους. Μόνο το τομάρι μετράει τώρα πια. Σίγουρο, χειροπιαστό, αναντίρρητο είναι μοναχα το τομάρι. Είναι το μόνο που κατέχουμε. Που είναι δικό μας. Το πιο θνητό πράγμα που υπάρχει στον κόσμο. Μόνο η ψυχή είναι αθάνατη, αλίμονο! Αλλά τι αξία έχει τώρα πια η ψυχή; Μόνο το τομάρι μετράει. Όλα είναι φτιαγμένα από ανθρώπινο δέρμα. Ως και οι σημαίες των στρατών είναι φτιαγμένες από ανθρώπινο δέρμα. Δεν πολεμάει κανείς πια για την τιμή, για την ελευθερία, για τη δικαιοσύνη. Πολεμάει για το δέρμα. Για τούτο το σιχαμερό τομάρι".
"Εσείς δε θα πουλούσατε τα παιδιά σας" ξανάπε ο στρατηγός Γκιγιόμ κοιτάζοντας την ανάστροφη του χεριού του.
"Πού ξέρεις;" είπα. "Εάν είχα παιδί, ίσως πήγαινα να το πουλήσω για να αγοράσω αμερικανικά τσιγάρα. Πρέπει να είμαστε άνθρωποι της εποχής μας. Όταν είσαι άνανδρος, πρέπει να είσαι άνανδρος πέρα για πέρα".
Curzio Malaparte - "Το δέρμα"
Μετάφραση: Παναγιώτης Σκόνδρας
Εκδόσεις Μεταίχμιο
"Τίποτε;" είπε ο στρατηγός Γκιγιόμ. "Κι η πείνα, οι βομβαρδισμοί, οι τουφεκισμοί, οι σφαγές, η αγωνία, ο τρόμος - όλα τούτα είναι ένα τίποτε για εσας;"
"Α, αυτά δεν είναι τίποτε" είπα. "είναι για γέλια η πείνα, οι βομβαρδισμοί, οι τουφεκισμοί, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης - όλα είναι για γέλια, κουταμάρες, παλιές ιστορίες. στην Ευρώπη αυτά τα ξέρουμε από αιώνες. Τα έχουμε πια συνηθίσει. Δε φταίνε αυτά που έχουμε καταντήσει έτσι".
"Τότε τι σας κατάντησε έτσι;" είπε με κάπως βραχνή φωνή ο στρατηγός Γκιγιόμ.
"Το δέρμα".
"Το δέρμα; Ποιο δέρμα;" είπε ο στρατηγός Γκιγιόμ.
"Το δέρμα" απάντησα σιγανά. "Το δέρμα μας, ετούτο το καταραμένο για τομάρι. Εσάς ούτε που σας περνάει από το νου για πόσα είναι ικανός ένας άνθρωπος, για τι ηεωισμούς και για τι ατιμίες είναι ικανός, προκειμένου να σώσει το τομάρι του. Ετούτο, ετούτο το σιχαμερό πετσί, βλέπετε;" (Και λέγοντας έτσι τσιμπούσα με δυο δάχτυλα το δέρμα από την ανάστροφη του χεριού μου και το τραβούσα πέρα δώθε). "Κάποτε ο κόσμος υπέφερε από την πείνα, τα βασανιστήρια, τα πιο τρομερά μαρτύρια, σκότωνε και πέθαινε, υπέφερε κι έκανε τους άλλους να υποφέρουν, για να σώσει την ψυχή, για να σώσει τη δική του ψυχή και την ψυχή των άλλων. Ήταν ικανός για κάθε ανδραγάθημα και για κάθε ατιμία, προκειμένου να σώσει την ψυχή. Όχι τη δική του μόνο, αλλά και των άλλων. Σήμερα ο κόσμος υποφέρει και κάνει και τους άλλους να υποφέρουν, σκοτώνει και πεθαίνει, κάνει πράγματα καταπληκτικά και πράγματα φρικώδη, οχι για να σώσει την ψυχή του, αλλά για να σώσει το τομάρι του. Ο κόσμος θαρρεί ότι παλεύει και υποφέρει για την ψυχή του, αλλά στην πραγματικότητα παλεύει κι υποφέρει για το τομάρι του, μονάχα για το τομάρι του. Όλα τα υπόλοιπα δε μετράνε. Είμαστε ήρωες για κάτι πολύ φτωχό σήμερα! Για ένα άσχημο πράγμα. Το ανθρώπινο δέρμα είναι άσχημο πράγμα. Κοιτάξτε. Είναι σιχαμερό. Και να σκεφτείς ότι ο κόσμος είναι γεμάτος ήρωες έτοιμους να θυσιάσουν τη ζωή τους για κάτι τέτοιο!"
"Tout de meme..." είπε ο στρατηγός Γκιγιόμ.
"Δεν μπορείτε να αρνηθείτε ότι σε σύγκριση με όλα τα υπόλοιπα...Σήμερα στην Ευρώπη πουλιούνται τα πάντα - τιμή, πατρίδα, ελευθερία, δικαιοσύνη. Πρέπει να αναγνωρίσετε πως είναι ασήμαντο να πουλάει κανείς τα παιδιά του".
"Εσείς είσαστε τίμιος άνθρωπος" είπε ο στρατηγός Γκιγιόμ "δε θα πουλούσατε τα παιδιά σας".
"Πού ξέρεις;" απάντησα χαμηλόφωνα. "Το θέμα δεν είναι να είσαι τίμιος άνθρωπος. Δε σημαίνει τίποτε να είσαι καθωσπρέπει άνθρωπος. Δεν είναι ζήτημα προσωπικής εντιμότητας. Φταίει ο σύγχρονος πολιτισμός, αυτός ο πολιτισμός χωρίς Θεό, που υποχρεώνει τους ανθρώπους να δίνουν τέτοια σημασία στο τομάρι τους. Μόνο το τομάρι μετράει τώρα πια. Σίγουρο, χειροπιαστό, αναντίρρητο είναι μοναχα το τομάρι. Είναι το μόνο που κατέχουμε. Που είναι δικό μας. Το πιο θνητό πράγμα που υπάρχει στον κόσμο. Μόνο η ψυχή είναι αθάνατη, αλίμονο! Αλλά τι αξία έχει τώρα πια η ψυχή; Μόνο το τομάρι μετράει. Όλα είναι φτιαγμένα από ανθρώπινο δέρμα. Ως και οι σημαίες των στρατών είναι φτιαγμένες από ανθρώπινο δέρμα. Δεν πολεμάει κανείς πια για την τιμή, για την ελευθερία, για τη δικαιοσύνη. Πολεμάει για το δέρμα. Για τούτο το σιχαμερό τομάρι".
"Εσείς δε θα πουλούσατε τα παιδιά σας" ξανάπε ο στρατηγός Γκιγιόμ κοιτάζοντας την ανάστροφη του χεριού του.
"Πού ξέρεις;" είπα. "Εάν είχα παιδί, ίσως πήγαινα να το πουλήσω για να αγοράσω αμερικανικά τσιγάρα. Πρέπει να είμαστε άνθρωποι της εποχής μας. Όταν είσαι άνανδρος, πρέπει να είσαι άνανδρος πέρα για πέρα".
Curzio Malaparte - "Το δέρμα"
Μετάφραση: Παναγιώτης Σκόνδρας
Εκδόσεις Μεταίχμιο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου