"Δεν έχω ήλιο να σε κρατήσω
Φόρεμα να σε ντύσω

Μένει μόνο ο ύπνος μου να σε δέχεται
Στις μυστικές του κρύπτες
Στις ανεκπλήρωτες διαθέσεις του
Να σε μαζεύει λίγο λίγο
Σταγόνα σταγόνα μέσα στις φούχτες μου
Τόσο θρυμματισμένα τόσο επώδυνα,
Σαν ένα καθρέπτη ραγίζοντας στο πρόσωπό μου

Έτσι ράγισες έτσι νυχτώνεις
Σβήνοντας ένα ένα όλα τα φώτα
Να γίνει η μεγάλη σιωπή
Να γίνει η μεγάλη στέρηση
Τίμημα της πολλής αγάπης
Τίμημα της πολλής στοργής" 

Τραϊανός Αλέξης, "Μικρές μέρες" (1973)

Δε θέλω ήλιο να κρατηθώ, δε θέλω φόρεμα για να ντυθώ.

Γυμνή μού πρέπει να σεργιανάω, καλοδεχούμενη στις μυστικές κρύπτες του ύπνου σου.

Να μαζεύω λίγο λίγο τα θρυμματισμένα σαν καθρέφτες όνειρά σου, μην τυχόν και πέσεις πάνω τους και κοπείς.

Να μαζεύω σταγόνα τη σταγόνα το ανεκπλήρωτο, μην τυχόν και πέσεις πάνω του κι ολοκληρωθείς.

Για να μπορείς να μ' αγαπάς μες στη μεγάλη σιωπή, μες στη μεγάλη στέρηση. 

Για να μπορώ γυμνή, νυχτερινή, ραγισμένη και πάναγνη να πληρώνω το τίμημα της πολλής αγάπης και της πολλής στοργής.