Ο χρόνος δολοφόνος της πρόσκαιρης αθανασίας 

κι οι αναμνήσεις μισθοφόροι με αιμοσταγή σπαθιά. 

Αδιάκριτα μας υπενθυμίζουν ότι είμαστε ανίατοι, κι έπειτα αυτοκτονούν. 

Μυροβόλοι Φοίνικες γεννιούνται ξανά και ξανά, εσαεί. 

Και μαζί τους ξαναγεννιέται κι ο κόσμος όλος. 

Χωρίς τις θλιβερές αναμνήσεις της θνητής αθανασίας, ο χρόνος θα είχε αθωωθεί για την ανηλεή του βαρβαρότητα. 

Η ανατολή θα είχε για πάντα την αθωότητα του βρέφους. 

Κι ο ήλιος θα σώπαινε για μια στιγμή να ακούσει το ευτυχισμένο, σπαρακτικό κλάμα του νιογέννητου.