Ο κόσμος χανόταν γύρω μας και ξαναγεννιόταν μέσα μας.

Η αθωότητα της γεννετήσιας πείνας στο βλέμμα σου.

Ο χρόνος μηδένιζε και μετρούσε ως την αιωνιότητά του στο άγγιγμά σου. 

Το δευτερόλεπτο της (ε)αυτοθυσίας μας, που ευαγγελίζεται την παρουσία του Θεού και την οδύνη του απείρου.