Έσπαγα το κορμί σου σα ζαχαροκάλαμο
σε κάθε κόμπο κάθε άρθρωση
ρουφώντας από τις ρωγμές χυμό.
Κι εσύ διαρκώς αναδυόσουν πιο ακέρια
με σκέπαζες με την πολύβουη φυλλωσιά σου
την αρμυρή δροσιά της θαλασσινής σου νύχτας
και με ταξίδευες όλο τον δρόμο
από το αγρίμι ως τον άνθρωπο.
Σίφνος, Αύγουστος 1959
Τίτος Πατρίκιος, "Λυσιμελής πόθος",
εκδ. Κίχλη (2014)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου