“Αν δεν μπορέσω να το δεις κι εσύ, μοιάζει σαν να μην το έχω”

Αγαπημένη μου,
Διάβασα κάπου τυχαία αυτό το "μονόχορδο" του δικού σου Ρίτσου κι έπιασα να ξαναδιαβάζω όλα τα ποιήματά του από την αρχή. Διάλεξα λίγους σκόρπιους στίχους από την Εαρινή Συμφωνία για να σου δώσω να καταλάβεις πως ο έρωτάς μου είναι δόσιμο και μόνο δόσιμο, ολοκληρωτικό, ασυμβίβαστο κι αδιαπραγμάτευτο.

"Θα 'μαι το γλυκό παιδί
Που χαμογελάει στα πράγματα και στον εαυτό του
Χωρίς δισταγμό και προφύλαξη"
...
"Αγαπημένη,
Δεν έχω παρά μιας στιγμής τη ζωή και το φτερούγισμα"

Ο έρωτας όμως πάντα περνάει κι αφήνει πόνο. Όχι επειδή ήταν "το πιο όμορφο είδωλό σου στον καθρέφτη του χρόνου", μα επειδή ήταν ο πιο όμορφος αντικατοπτρισμός σου στα μάτια κάποιου άλλου.
Εαρινή Συμφωνία και πάλι, για να στο πω πιο απλά.

"Πόσο είμαι νέος
Πόσο είμαι νέος
Κάτω απ' τα βλέφαρά σου"
...
"Καμιά διάσπαση.
Η μνήμη των αποχαιρετισμών
Δε ρυτιδώνει τα χέρια μου
Που όρθρισαν μέσα στα χέρια σου"
...
"Είμαι ο έναστρος ουρανός του θέρους.
Τόσο βαθύς κι ωραίος
Τόσο μεγάλος έγινα
Απ' την αγάπη σου
Που δε δύνεσαι πια
Να μ' αγκαλιάσεις"

Μη με ρωτήσεις τι είναι αυτό που πονάει περισσότερο, η απουσία παραλήπτη ή το ράγισμα του μαγικού σου καθρέφτη. Εσύ ξέρεις. Ίσως είναι και τα δύο, πονάει να μην έχεις πού να καθρεφτίσεις αυτό που έχεις να δώσεις, μοιάζει σα να μην κατέχεις πια τίποτα: κενό, σκοτάδι, παραίτηση.

Κι αφού απόψε παίζουμε με ξένους στίχους, θα σου γράψω ακόμη έναν παλιό εφηβικό αγαπημένο, λιγάκι όμως παραποιημένο:
Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός, διότι σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει.

Ο πιο όμορφος αντικατοπτρισμός μας στα μάτια αυτού του άλλου χάνεται στην ανάμνηση και γίνεται το πιο όμορφο είδωλό μας στον καθρέφτη του χρόνου. Κι αυτό το είδωλο κάποτε ξεθωριάζει και χάνεται κι όλα (καμία φορά) ξεχνιούνται.
Γι' αυτό, αγαπημένη μου, να μη λυπάσαι.

"Εδώ θα μείνει
Εκεί θα πέσει."