"Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη, όσο είναι σήμερα. Και ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη, όσο είναι σήμερα." *

Κάποτε χτίζαμε σπίτια με μεγάλα παράθυρα και μικρά μπαλκόνια. Κάποτε "πολυκατοικία" ήταν μόνο οι τέσσερις όροφοι.
Οι πιο προνομιούχοι έμεναν στο ρετιρέ, δημόσια δήλωση κύρους. Στα ισόγεια "στριμώχνονταν" το πολύ δυο οικογένειες.

Τώρα χτίζουμε σπίτια με παράθυρα μικρά, χωμένα πίσω από μεγάλα μπαλκόνια.
Ο μόνος τρόπος να δημιουργήσουμε δυο μέτρα παραπάνω θέα, πριν πνιγεί το βλέμμα μας στην απλωμένη μπουγάδα των απέναντι.

Κάποτε η εξωτερική σιδερένια σκάλα υπηρεσίας ένωνε τις ζωές των ενοίκων.
Τώρα τα κολλημένα δίπλα δίπλα ευρύχωρα μπαλκόνια δεν αρκούν για να μας φέρουν πιο κοντά.

Μια ξεθωριασμένη ταμπέλα στο μικρό μπαλκονάκι ψάχνει αγοραστή δήμιο, για να χτιστεί στη θέση της παλιάς "πολυκατοικίας" μια σύγχρονη, ογκώδης και ψηλή τόσο ώστε να χωρέσει "άνετα" καμιά εξηνταριά αγνώστους, όλοι απόντες από την ίδια τους τη ζωή.

Μοντέρνα, πολύβουα ντουβάρια, άδεια από ζωή.
Κατεδαφιστέα, φιμωμένα παλάτια που σιγοψυθιρίζουν ακόμη τις χαρές μιας άλλης εποχής.


*Αντώνης Σαμαράκης, "Ζητείται ελπίς" (1954)