Οι σκουριασμένες σκαλωσιές, που αποζητάμε ή δεν αρνούμαστε, για να αντέξουμε.
Το κρύο μέταλλο καρφωμένο στο κορμί μας.
Είμαστε όμορφα χαλάσματα, γιατί πασχίζουμε τόσο να αναστηλωθούμε;
Οι ξεπλυμένοι πετρότοιχοι, το καλωσόρισμα των ανοιχτών παραθύρων, οι γκρεμισμένες στέγες οι γεμάτες ουρανό, όλη μας η αλήθεια.
Είμαστε ερείπια παρα(ι)τημένα σε μια αέναη αναμονή ενός καταστροφικού σεισμού.
Η μόνη ελπίδα απελευθέρωσης από τα σιδερένια στηρίγματα: η ισοπέδωσή μας.
Αν μια ζωή πορεύεσαι με δεκανίκια, τότε μια ζωή θα κουτσαίνεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου