Θρυματισμένες αναμνήσεις τα έρημα σπίτια μας.
Δυο γλυκά χαμόγελα πεταμένα στη γωνιά του δωματίου κ ένα βλέμμα τρυφερό, από αυτά που κάνουν όλες του κόσμου τις λέξεις ασήμαντες.

Θραύσματα ιστοριών οι μισογκρεμισμένοι τοίχοι.
Δυο κορμιά που αγαπήθηκαν πολύ πάνω σε ένα στρώμα.
Τέσσερα χέρια μπλεγμένα σα να ανήκαν στο ίδιο κορμί.

Έκπτωτα όνειρα στα απομεινάρια της οροφής που στέγαζε μιαν απλότητα ευτυχίας.

Μια ιστορία που θυμηθήκαμε φεύγοντας σα να μας τη διηγήθηκε κάποιος άλλος.

Κι όλος ο κόπος μας χυμένος στα σάπια πατώματα.
Ο κόπος μιας ζωής να αποδείξουμε ότι υπάρχει ζωή κ πριν το θάνατο.