Η αγάπη είναι συντροφιά.

Δεν ξέρω πια να οδεύω μόνος μου τους δρόμους,

γιατί πια μόνος δεν μπορώ να οδεύω.

Μια σκέψη ορατή με κάνει να πηγαίνω πιο γρήγορα

να βλέπω λιγότερο, και μαζί να χαίρομαι που οδεύω

βλέποντας τα πάντα.

Ακόμη κι η απουσία της είναι κάτι που είναι μαζί μου.

Κι εγώ την αγαπάω τόσο που δεν ξέρω πώς

 να την επιθυμώ.

Σαν δεν τη βλέπω, τη φαντάζομαι κι είμαι

 δυνατός σαν τα ψηλά δέντρα.

Αλλά σαν τη βλέπω τρέμω, δεν ξέρω τι έγινε αυτό που αισθάνομαι στην απουσία της.

Ολόκληρος είμαι κάποια δύναμη που 

με εγκαταλείπει.

Όλη η πραγματικότητα με κοιτάζει σαν ένα ηλιοτρόπιο που 'χει στο κέντρο του

 το πρόσωπό της.

----------

Fernando Pessoa, Τα ποιήματα του Αλμπέρτο Καέιρο, εισαγωγή-μετάφραση Μ. Παπαδήμα, εκδ. Gutenberg, Αθήνα 2014